Ավագ Պապոյանն իր ֆեյսբուքյան էջում գրեմ է. Էդ ի՞նչ մի խորանալ ես խորացել ՙՙկՈՒլուբնիկիՙՙ վրա, էդ ի՞նչ մի սուտ ինքնագովազդ ես միացրել, կարո՞ղ է գիտես մեր ականջներն էլ քոնի նման այնքան լոշտակ են, որ ոչ միայն լապշա կարելի է կախել, այլ ցանկության դեպքում նույնիսկ լվացք

փռել։ Տղաս տասնութ-ի ձմռանն էր զորակոչվել։
Էդ կազմակերպությունը,որ զինվորին ծանրոց էր տեղափոխում, արդեն համարս անգիր գիտեր,քիչ էր մնում, որպես հիմնական հաճախորդի, պատվոգիր տային ինձ, Լենինականում զինվորական խանութի վաճառողները ոչ միայն պաչ և պռոշտիյով էին բարևում, այլ նաև տղայիս հագուստի ռազմերը

և բատինկի համարն էին անգիր հիշում ՝ մենակ ցուցակն էին խնդրում, մի քիչ որ աներես լինեի, անվճար առաքում էլ կանեին, որպես մշտական, մեծաքանակ գնորդի։ Ամիսը գոնե 1 անգամ տուլիկ էի ուղարկում, թվարկե՞մ պարունակությունը — վստահ եմ էդքանը կարդալուց քունդ կտանի, կա յֆառիկ

ախպեՌ Գիտեմ, ահավոր կզարմանաս, սակայն նույնիսկ լվացքի սապոն էինք ուղարկում, որ էեխեքը պաղ ջրով ֆոռմեքը լվանային։ Ամեն ինչն էլ ուղարկում էինք հնարավորինս շատ՝ ոչ միայն մեր երեխայի համար, որովհետև գիտեինք, որ ծնողներ կան, ում հնարավորությունը չէր ներում, երեխա կար, ում ծնողները արտերկրում են, իսկ նրանք

բոլորը ծառայում էին մեր երկրին, ծառայում էին այն նույն բանակում, որը անխղճորեն թա լանվել էր ՙՙչգիտես ումՙՙ կողմից. Մայկա տՈՒռուսիկն ես հեգնում, այ դեղնաթումբանավոր , իսկ երբ իմացար, որ զորամասերում արդեն լվացքի մեքենաներ կան, որ ծնողը իր զինվոր որդուն այլևս զուբնոյ պաստա և թրաշի փոցխ չի

ուղարկում, գոնե տռեզվի՞ էիր, որ հասկանայիր ինչ է կատարվել. Կարո՞ղ ես պատկերացնել ծնողի աչքերի փայլը, երբ զինվորը զանգում, ասում է — Էլ սնունդ չուղարկեք,հիգենայի պարագաներ չուղարկեք, քաղցր -մաղցր չուղարկեք,հագուստ-բատինկա չուղարկեք, … Խոսում ես խոսելու համար էլի.Դու մենակ կախ ես ընկել զինվորի կՈՒլուբնիկից

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *