Եթե ես հիմա չգրեմ, այլևս չեմ գրի այդ մասին. Օնիկ Գասպարյանին վաղուց եմ ճանաչում, երբ Իջևանի զո րամասի հրամանատար էր, հետո՝ կորպուսի հրամանատար։ Այս մասին ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է լրագրող Ոսկան Սարգսյանը:
Նա, մասնավորապես, նշել է. «Ես միշտ սահմանի վերաբերյալ նյութեր էի գրում, մենք երբեմն բուռն վե ճեր էինք ունենում, բայց այդ մարդուն ճանաչեցի որպես հայրենասեր, հաստատակամ սպայի։ Անկեղծ

ասած, երբ Արծրուն Հովհաննիսյանը ժողովրդին խաբում էր ռա զմաճակատից կե ղծ հաղթական զեկույցներով, ես մտածում էի, որ Օնիկ Գասպարյանը պետք է ըն դվզի, բանակը պետք է կանխի հայրենիքի տարածքների հանձնումը։
Բայց մենք երևի շատ բան չգիտենք, հետո կիմանանք։ Օ. Գասպարյանի հետ կապված մի պատմություն ասեմ, որ ինքն է պատմել ինձ։ 1990-ականներին ինքը սահ մանում ա կանի պա յթյունից

վիրա վորվել է, ոտքը ծնկից ներքև անդա մահատել են Իջևանի հիվա նդանոցում։ Մար տական ընկերները ցանկացել են տեղափոխել Երևան, բայց Օնիկը դեմ է եղել, ասելով՝ դե, արդեն վիրա հատել են։ Ընկերներն իր կամքին հակառակ տեղափոխել են Երևան։ Իմ հին ընկեր, իմ հայրենակից, հրաշագործ բժիշկ Արտավազդ Սահակյանը նրա ոտքը զննելով՝ անդամա հատված տեղից վերև մի թել է կապել ու գիշերը գնացել տուն։ Գիշերվա ժամը չորսին

Արտավազդ Սահակյանը վ ատ բան կանխազգալով՝ եկել է հիվան դանոց ու տեսել, որ իր կապած թելը խորը մխ րճվել է Օնիկի ոտքի մեջ։ Դա նշանակում է, որ գ ազային գան գրենա՝ փտ ախտ էր սկսվել, եթե Արտավազդ Սահակյանը առավոտյան գործի գնար, գան գրենան կբարձրանար դեպի կոկորդ ու կսպաներ Օնիկին։ Արտավազդ Սահակյանը վիրա հատելով՝ փրկել է Օնիկ Գասպարյանի կյանքը։ Ես

չեմ ցանկանում հերոսացնել Օնիկին, բայց երեսուն տարվա լրագրողական աշխատանքի ժամանակ նրա մասին միայն լավ բաներ եմ լսել: Հայրենիքիս համար դժ վարին պահին ես Հայաստանի Հանրապետության զի նված ուժերի, Օնիկ Գասպարյանի կողքին եմ, Օնիկն էլ ինձնից թող չնեղանա, որ իր պատմածը հրապարակեցի»:

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *