Սպարտակ Ասոյանն իր ֆեյսբուքյան էջուն գրել է . Տեսագրություն եմ նայում Բաղրամյան պողոտայից։ Մանղալ, վրան տժտժացող շամփուր, ծուխ, աղմուկ։ Հեռվից էլ երաժշտության ձայներ են գալիս։ Հակառակ կողմից էլ 1_ի անդուր երգն է։ Հաղթանակած երկրի ժողովուրդը, երևի, ռիսկի չէր գնա նման բան անելու։ Նախ, այն բանի համար, որ քաղաքակրթությունից հեռու բան է, 2-րդ՝ եթե անում

ես, ուրեմն թույլ պետք է տաս ուրիշները ԾԱՌԵՐԻՑ ԻՋՆԵՆ, ՆՈՐ ԴՈՒ ԲԱՐՁՐԱՆԱՍ ՆՐԱՆՑ ՏԵՂԸ։ Լրագրողի հարցերին պատասխանում են մանղալը շրջապատած արցախցի մի քանի քեֆչիներ։ Կարծես Ղարաբաղի հողերը հանձնված չեն թշ նամուն , ու տն գոզ տրամադրությամբ ասում են՝ եկել ենք Արցախից, եկել ենք, որ իշխանությունը վերադարձնենք ժողովրդին։ Մի քանի

անգամ էլ զկրտում է։ Նայում եմ և խորը ց ավ ապրում։ Համարյա լա ցս գալիս է։ Հինգ հազար նահա տակվածները և նույնքան էլ հաշ մանդամ երիտասարդները, գեր իները և անհետ կոր ածները, նրանց մայրերը և հարազատները շարվում են աչքերիս առաջ։ Ակամա հարց եմ տալիս ինքս ինձ՝ իրո՞ք արդեն մեր ծառ բարձրանալու ժամանակն է։ Հարցս երևի բարձր էր ստացվել, Տարեց մարդը ավելացրեց՝ դե ասա, Ալիևը ո՞նց մատ թափտալով չխոսի մեզ հետ։

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *