Արամ Գեվորգյանն իր ֆեյսբուքյան էջում գրել է. Սերգեյը ծնվել էր Իջևանում ։ Կիսատ թողնելով ուսումը 2020 թ-ի հունվարին զո րակոչվել էր բանակ։ Մարտունի երկուսում էր ծա ռայում։ Ղարաբաղյան 2-րդ պա տերազմի 1-ին օրերից Սերգեյը կռ վեց ամենաթ եժ կետերում։ 1-ին անգամ հրաշքով փր կվեց, երբ թշ նամին թիրա խավորել էր նրանց մեքենան ու պայ թեցրել։ Օրեր անց ընկերների հետ հայտնվեց շրջա

փա կման մեջ, սակայն 3 օր հետո կարողացավ այդտեղից էլ դուրս գալ։ Հետո հաջողացրել էր զե նք-զի նամթերքով բարձված թշ նամական Ուր ալը գրա վել և կրա կահերթի տակ տեղափոխել հայկական կողմ։ Սերգեյն ինքն էր առաջն ագծից զանգում հարազատներին ու հանգստացնում նրանց՝ ասելով, որ ինքը կռ վի դաշ տից հեռու է։

Հոկտեմբերի քսաներեքին զանգերը լռ եցին… հավ երժ լռեց նաև նա՝ վերջին կռ իվը մղ ելով Ֆիզուլիում։ Սերգեյն ըն կավ՝ այդպես էլ չիմանալով, որ իրենց դա վաճանել են, նա այդպես էլ չիմացավ, որ կյանքը զո հեց մի պա տերազմում, որի ելքը կանխ որոշված էր հենց սկզբից։ Սերգեյ Մարատի Պետրոսյանի անունը մինչ օրս չկա զո հվածների ցուցակներում։ Նա ընդամենը 19 տարեկան էր։

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *