Սամվել Հայրապետյանը գրում է. Մի 10 օր կլինի, որ բոլոր հնարավոր և անհնար աղբյուրներից կարդում եմ մեր ազգի ջա րդերի մասին, հա, կարողա մի տեսակ ա չէ՞ թե խի՞ հենց ջար դերի, այլ ոչ օրինակ հաղթանակների, թագավորների, մշակույթի և այլնի, դրանց մասին էլ եմ կարդացել, որ էս թեմայի հետ զուգահեռներ տանեմ։ Ամեն անգամ երբ կարդացել եմ մեր ազգի ջար դերի մասին, ես միշտ անկախ ինձնից մտքիս մեջ երկու

բան եմ ասել` 1. մենք դասեր չենք քաղել 2. մենք իրար չենք հարգել գոնե էս աստիճանի, որ մեկը կյանքը տար, իսկ 10-ը ապրեին, 10-ը կյանքը տար, որ հարյուրը ապրեին… Նայեք, օրինակ 1915 թ-ի մեծ եղե ռնից հետո, մենք` հայերս, էլի վստահելով թուրք շակա լներին որոշեցինք զի նվելու փոխարեն մեր հայրենի Շուշի քաղաքում մշակույթ զարգացնենք և սիրուն տներ սարքենք, և հա էդ

տարիներին Շուշին էնքան էր ծաղկել, որ էլ ասելու չի, սակայն լավ, ի՞նչ ստացվեց արդյունքում։ Արդյունքում ստացվեց էն, որ 1920 թ-ի մարտի 15-26ը ընկած ժամանակահատվածում թուրքերը` Շուշիում ապրող թաթարների և քրդերի հետ միասին սպա նեցին 20.000ից ավել հայերի, ասեմ, որ 20.000ի մեջ բավականին մեծ տոկոս են կազմում կանայք, ծերերը և երեխաները։ Էդ օրերին մասայական բռն աբարում էին էն հայ աղջիկներին

որոնք որ սիրուն էին, և բռ նաբա րելուց հետո գնդա կահարում էին, և դիա կները քցում էին ջրափոսերի մեջ, սպա նում էին երեխաներին, հղի կանանց… Ռուս գրողներից մեկը ջա րդերից օրեր անց մեկնել էր Շուշի, և իրա պատմության մեջ գրել ա, որ ՀԱՅի հետքը ամբողջությամբ ջնջել էին Շուշիից, թողել էին մենակ եկեղեցիները` կիսաա վեր, և պատմում ա, որ իրա գործընկերների հետ

խելա գարվելուց են պրծել, և կիսատ թողելով ուսումնասիրությունները հեռացել են Մոսկվա, և մենակ ինքը չէ, շատերն են փաստում, որ ջրափոսերի մեջ ահ ռելի քանակով դիա կներ են տեսել մեծ մասը երեխաների և ջահել աղջիկների, տեսել են տներ որոնց կեսը մոխիր էր դարձել, տեսել են երեխաների, որոնք ընկած իրանց տունն և ծնողներին էին ման գալիս։ Ու էս ամեն ինչի վերջում

մի հարց ա ինձ տան ջում, խի՞ ենք մենք միշտ գլուխներս կախել թ րի առաջ և ասել կտ րի…
խի՞ ենք մենք միշտ գլուխներս բարձր կանգնել պատի տակ, և ասել գնդա կահարի… հա, մեռ նելը ավելի՞ հեշտ էր… բա լավ մե ռնել մե ռնել էր թող բու նտ անեին, թող փորձեին… ախր ու՞մ էր պետք էդ դիզած սիրուն տները և սիրուն աղջիկները, որոնց չկարողացաք պաշ տպանել… Թո վաբշէ ու՞մ ա պետք էդ ձևականությունները որ մտել ա մեր ազգի մեջ և դուրս չի գալիս, ու՞մ ենք ինչ ուզում ցույց տանք կամ ապացուցենք, որ ազգի մեջ իրար ենք ուտում

սակայն թշն ամու դեմ գլուխ ե՞նք կախումում` որ կտ րի, 2020թվականի պա տերազմի ժամանակ հլը հիշեք ադրբեջանի զինվորները ինչ տներից էին ինչ վիդեոներ քցում, ինչեր էին գտնում` կիլոյով ոսկեղեն, դափոնով փող, մի գառաժում մի քանի ավտո… է ձեզ թվում ա Հայաստանում ուրիշ ա՞ վիճակը, ՀՀ-ում ավելի շատ ա ձևականությունը, չի կաթում է` չռում ա… Չէ ես չեմ ասում եկեք վ ատ ապրենք և կյանքը չվայելենք և մարդ ա մի երեսուն ավտո չքշենք և ոսկու մեջ լող չտանք ու ու ու, ես

ասում եմ եկեք երկիրը զարգացնենք, հ զորացնենք, հետո նոր էդ ամեն ինչը… արա մի բուռ երկիր ենք, խոսքի մեր երկիրը ինչ-որ երկրի քաղաքի/գյուղի/շրջանի չափ ա զուտ… Հայաստանը հզ որացնելը խաղ ու պար ա` ցանկություն ա պետք, որը երբեք չի եղել համենայն դեպս իշ խող ուժերի կողմից։ Կարճ ասած ի՞նչ եմ ուզում ասեմ, թուրքը նույն արնախ ում և սրբապի ղծ թուրքն ա, իսկ մենք նույն ձևականությունների հետևից վազող, նոր տարուն վարկով սեղան դնող, երկրին օգուտ չտվող սակայն հարստության մոլ ուցքով տարվածն ենք մնացել…

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *