Հարություն Հայրապետյան 25 տարեկան…Կյանքով լի, ժպտերես Հարութը փոքր տարիքից երազում էր զի նվորական դառնալ։ Հարութը ծնվել և մեծացել է քաղաք Ստեփանակերտում։ Հարութը կատակասեր, ընկերասեր և հայրենասեր էր։ Համալսարանում ամեն հարցում ակտիվ էր թէ՜ ուսման մեջ , թէ՜ տարբեր միջոցառումներում։ Ընկերները աշխատասիրության պատճառով նրան դիմում էին 《ПЧЁЛКА》։ Նա մասնակցում էր տարբեր թատերական

միջոցառումներին։ Քաղաք Ստեփանակերտում 《БРОДЯЧАЯ СОБАКА》թատերական խմբակ կա, որտեղ կրկին ակտիվ էր։ Հարութին նայելով կարող էիր զգալ թե կյանքում որքան սիրելի պահեր կան, երազանքներով լի, որքան սեր և բարություն, ինչքան ջերմություն և հոգատարություն կար նրա մեջ։ Միշտ սիրում էր մարդկանց երջանկացնելը, նրանց երեսին ժպիտ նվիրել ։ Սիրում էր ասմունքել, երգել։ Նա պայմանագրային զի նծառայող էր վեց ամիս սովորել է Վազգեն Սարգսյանում։ Կռ վի օրերին

կոչում տվեցին՝ լետենանտ։ Հարութի զինվորները’ անգամ հրամա նատարությունը էնքան շատ էին սիրում նրան։ նրանք պատմում են. «Պատ երազմի օրերին ամեն հարցում օգնում էր նույնիսկ մի քանի անգամ կյանքեր է փրկ ել, միշտ կատակներ էր անում որ տղաներ չհուսահատվեն։ Ֆիզուլիում էր սկզբից, նահ անջ տվին, սակայն հետ չգնացին

ասելով պետք է՜ կռ վենք և հաղթենք։ Օրեր անց նրանց շրջափ ակեցին մի կերպ դուրս եկան էնտեղից։ Նոյեմբերի 2-ին տեղափոխեցին Մարտունի և նոյեմբերի երեքի լույս չորսի գիշեր նա անմա հացավ։ Հեղինակ՝ Ալյոնա Հայրապետյան(Հերոսի քույրը)։

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *