Մկրտիչ Հակոբյանն իր ֆեյտբուքյան էջում գրում է. Վեց-յոթ տարի առաջ էր, Ամերիկյան համալսարան էի գնացել մի գործով, որոշեցի մեքենաս կայանել հետնամասում, դանդաղ վարելով տեղ էի փնտրում ու տեսա, որ ԿՈՄԱՆԴՈՍԸ աչքը մեքենայիցս չկտրելով

մոտենում է ինձ, մեքենաս երբ կայանեցի, ԿՈՄԱՆԴՈՍԸ արդեն իմ (վարորդի) դռան կողքն էր կանգնած ու ժպտալով սպասում էր, որ դուռը բացեի, բնկանաբար շատ զարմացա, սակայն ուրախ֊ուրախ դուռը բացեցի ու գրկախառնվեցի ՄԵԾ ՀԱՅԻ հետ, հետո հասկացա, որ զարմանալու հերթը իրենն էր… շփոթված

ասաց, ֊տղա ջան ես մտածեցի իմ աղջիկն է, նույն գույնի, (կարմիր) քո մեքենայի պես մեքենա է իրենը։ Նրան ասացի, որ մենակ ուրախ եմ, որ երջանիկ պատահականությամբ ինձ հաջողվեց սեղմել ձեր՝ լեգենդար հրամանատարի ձեռքը, կարճ զրուցեցինք, պարզ դարձավ, որ նրա համեստ տան մոտ եմ

կայանել մեքենաս… Փառք ու պատիվ քեզ ՄԵԾ ՀԱՅ, հզոր զորահրա մանատար, դու եզակի բարձրաստիճան զինվորականներից էիր, ով կյանքում կուլ չգնսց քաղաքական կեղտոտ խաղերին, ով երբեք չճկվեց, չկռացավ քաղաքական որևիցէ ուժի կամ պաշտոնյաի առջև։ հանգչիր խաղաղությամբ

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *