Արամ Գեվորգյանն իր էջում գրել է. Քսանութ տարի առաջ այս օրը՝ ապրիլի երկուսին, հաջողությամբ ավարտվեց Քարվաճառի օպե րացիան։ Քարվաճառը Գյանջային կապող ճանապարհի խաչմերուկն ամբողջությամբ անցավ մեր վերահս կողության տակ, իսկ երեք օր անց՝ ապրիլի հինգին, եռագույնը ծածանվեց աննվ աճ թվացող Օմարի բարձունքում: Հնգօրյա ազատագ րական մար տերի արդյունքում ստեղծվեց շուրջ 300 կմ սահ մաններով անվտա նգային գոտի, բացվեց Արցախը ՀՀ-ին կապող

Մարտակերտ-Վարդենիս 2-րդ ճանապարհը:
2020 թ-ի նոյեմբերի քսանհինգին՝ Քարվաճառն ազատագր ողներից մեկի՝ Մոնթեի ծննդյան օրը, փակվեցին հայոց միջնաբերդի դարպասները։ Առանց մի կրա կոցի հայ դա վաճանն այն հանձնեց թուրքին։ Օմարը պատերազմի քառասունչորս օրվա ընթացքում այդպես էլ անառիկ մնաց թշ նամու համար… Հետաքրքական է, որ 1993թվականին՝

Օմարի անկումից ընդամենը 1 ամիս անց, Գյանջայի դեսանտային զո րամիավորման հրամանատար, գնդապետ Սուրյաթ Հուսեյնովը, իր զո րքի գլուխն անցած, մտավ Բաքու ու տա պալեց Աբուլֆազ Էլչիբեի իշխանությունը՝ Քարվաճառում կրած պար տության մե ղքը նրա վրա գցելով։ Իսկ մեր իրականությունում Քարվաճառը ստորագրությամբ

հանձնած դա վաճանի կուսակիցն ասում է, որ Քարվաճառը երբեք էլ մերը չի եղել, իսկ ՀՀ զի նված ուժերում այն հան ձնողին հոտնկայս են դիմավորում և պատվի առնում այն գեներալները, որոնց ընկերները սեփական կյանքն են տվել Քարվաճառի ազատագ րման համար…

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *