Արսեն Ավագյանը գրում է.Մի ամբողջ ժողովրդի դո դի տեղ դնողին <<դ ոդ>> մի ասեք. Պարզապես նրանց համար <<Հայրենիք>> չկա։ Մերն է (ժողովրդինը) հայրենիքը, որ զի ջել ենք` մեր հայրենիքը և ժողովրդին այդքա՜ն շատ չսիրող, հայրենիքից և ժողովրդից հեռացած, սակայն հայկական ազգանուններով օտարներին ։ Մոտ 1 ժամ Աբովյան քաղաքի երկնքում այնպիսի պայ թյուններ էին, կարծես մեր տղաներն էին պաշ

տպանվում հակառա կորդի ԱԹՍ-ներին ոչն չացնելով ։ Հեկտարներով մի հսկայական տարածք զարդարված էր ամենաթանկ և գեղեցիկ ծաղիկներով ու մեր հարյուրավոր, անհետ կո րած, թշ նամու ար կերի պայ թուններից հողով ծածկված հերոսների աճ յունների վրա ծիլ է տալիս առաջին ձնծաղիկը, իսկ մենք դեռ փնտրում ենք նրանց, սպասում, երազում նրանց գտնվելու` վերադարձի մասին ։ Աբովյանի երկնքում աղ մկում էր աշխարհում հայտնի երգիչների

կատարումը, իսկ մեր հերոսների աճյ ունները, քահանայի` մղ կտոցից դողացող, սուրբ հողին հանձ նելու հոգևոր երգին էլ չեն արժանացել։ Ամենևին չեմ մոռացել` պատ երազմի ամենաթ եժ պահին, այդ նույն անձնավորությունը համահայկական հիմնադրամին փոխանցեց ընդամենը 10 հազար ԱՄՆ դոլար։ Պա տերազմի ամենաթե ժ պահին իբրև թե <<իր զո րախմբով գնաց ռա զմաճակատ>>, սակայն չգնաց։ Բառեր չեմ գտնում, ոգիս սառել է։ Ո՞ր մի զ ինվոր բալին կոր

ցրած ծնողը կմասնակցեր այդպիսի արարողությանը, ո’չ մեկ չէր մասնակցի, ու վստահ եմ, որ այդ սրահում բոլորն ունեին բարձր ու ուրախ տրամադրություն։ Ժողովուրդ ջան, էլ ի՞նչ ասեմ, սա է մեր ցա վոտ իրականությունը։ Զո հվեցին միայն քյասիբները, իսկ հարուստները ժան տախտի ժամանակ քեֆ են անում համատարած։ Կներեք տղերք։

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *