Նազելի Բաղդասարյանը գրում է. Նախկին հան ցավոր ռեժիմի ամո թալի էջերից է 2004 թ-ի ապրիլ տասներկուսը։ Սա ըստ էության երկրի և ժողովրդի դեմ գործած ոճ րագործությունների նախերգանքն էր՝ մարտի մեկի նախաբանը։ Ցա վոք, երիտասարդ սերունդը չի հիշի այն խայտ առակությունները, որոնք կեր տվել են այդ ժամանակահատվածում։
2003 թվականի նախագահական ընտրությունների

վիճարկման մասով Սահմանադրական դա տարանը կայացրեց լղ ոզված որոշում՝ մեր ժելով ընդդ իմության պահ անջը, առաջարկեց 1 տարվա ընթացքում անցկացնել վստահության հանրաքվե: Դա իհարկե օրվա իշխանություններին ձեռնտու չէր, ու որոշումն այդպես էլ ի կատար չածվեց ։
1 տարվա ընթացքում ընդ դիմադիրների շարժումը համախմբել էր շատերին ու ապրիլի տասներկուսին

Ազատության հրապարակի ցուցարարները խաղաղ քայլերթով շարժվեցին Բաղրամյան պողոտա։
Այո՛, այսօր մեր իշխանության օրոք զարմանալի կթվա, թե ինչպես կարելի է զե նք կամ ուժ կիրառել խաղաղ ցուցարարների դեմ, որոնք իրացնում էին իրենց սահմանադրական իրավունքը։ Սակայն իրականությունն այլ էր 2004 թ- ին, երբ քաղաքական իշխանության ձեռամբ ու ուղղորդմամբ

ջրցան մեքենաներով, ռետինե մահա կներով ու հարվ ածներով թիրա խավորեցին սեփական ժողովրդին։ Ապրիլի տասներկուսին խաղաղ ցույցի մասնակիցները, քաղհասարակության ներկայացուցիչները և լրագրողները դա ժանաբար ծե ծի ենթա րկվեցին։ Ցա վով արձանագրենք, որ մինչ օրս որևէ կազմակերպիչ կամ իրականացնող պատասխանա տվության չի ենթ արկվել։

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *