Սենոր Հասրաթյանը գրում է. Որքան պատմություն է դառնում քառասունչորսօրյա պա տերազմի ող բերգական իրականությունը, այնքան պարզորոշվում են մեր պար տության խորքային պատաճառները: Իսկ դրանք, ինչպես այս պատահականությունների իշխանությունն է փորձում ապակողմնորոշել, ոչ թե <<նախկիների>> կողմից թալ անված բանակն է, ադրբեջանաթուրքական տան դեմի և վար ձկան գրո հայինների, կամ <<Բայր աքթարների>> ու

ժամանակակից այլ սպառազ ինությունների կիրառումը, այլ առավելապես, իմ խորին համոզմամբ, տարածաշրջանային հետաքրքրություններ ունեցող աշխարհաքաղաքական մեծ խաղացողների կողմից ներդրված ու տարիներ շարունակ նախապատրաստված հատուկ գործողությունը… Գործողություն, որի հիմնական իրականացնողը պետք է դառնար երկրի ղեկը բռ նազա վթած ազգադ ավ ու <<հեղափոխական>>

հորջ որջված անմե ղսունակների այն խումբը, որը, հանուն անձնական շահի, պատրաստ էր օտ արվել ազգային և բար ոյական բոլոր արժեքներից, ու <<տարածքներ՝ խաղաղության դիմաց>> կե ղծ քողի տակ գնալ Հայրենիքը կոր ծանման տանող գործարքի… Հ.գ.- Բայց, այս ամենով հանդերձ ասել, որ <<գործարքն>> ավարտված է, ճիշտ չէր լինի ու դրանում համոզված են ոչ միայն <<պատվիրատու>> գերտերությունները, այլև <<գործարքի>> դիմաց վճարողները: Ավելին,

հիմնական թիր ախը, որին նպատակաուղղված է գերտերությունների հար վածը, Ղարաբաղում հիմնավորվելով՝ դարձել է ավելի մեծ գլխացա վանք, քան նախկինում էր… Կարծում եմ, այս համատեքստում կարելի է դիտարկել նաև ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահների կողմից արված վերջին հայտարարությունը… Այնպես որ աշխարհաքաղաքական մեծ խաղում <<Արցախյան գամ բիտը>> դեռ շարունակվում է…

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *