Տիգրան Սիմոնյանն իր էջում գրել է. Ալլա Լևոնյանը ողջ աշխարհին հայտնեց , որ ինչ կլիներ հայ երգարվեստի վիճակը , եթե չլինեին ինքը, Նունե Եսայանը և Շուշան Պետրոսյանը ։ Առհասարակ կա նման արտահայտություն ՝ նա սրի կա է , բայց նա մեր սրի կան է , այսինքն , անձ , որին դու թերևս կարող ես չսիրել , բայց չգնահատել այդ մարդու տաղանդը , առնվազն պիտի սրի կա լինել ։ Ինձ

համար նման մարդկանց շարքին են դասվում Ավետ Բարսեղյանը , Հայկոն, երգահան Արթուր Գրիգորյանը , ռեժիսոր Հրաչ Քեշիշյանը ։ Սրանցից յուրաքանչյուրն առանձին ֊ առանձին վերցրած, տանել չեմ կարողանում , ինչու , չեմ կարող ասել , երբ սրանցից ինչ որ մեկը հայտնվում է էկրանի վրա , ապա ես փակում եմ աչքերս , որ չտեսնեմ , սակայն չեմ կարող չլսել Ավետ Բարսեղյանի կիրթ և

գեղեցիկ , մաքուր հայերենով կառուցված անչափ գրագետ խոսքն ու նրա նույնքան գեղեցիկ ստեղծագործությունները ։ Հայկոյի , Խաչագողի Հիշատակարանը ֆիլմի համար գրված երաժշտությունը , պատրաստ եմ լսել շարունակ, մի քանի անգամ ։ Նույնը Արթուր Գրիգորյանը կամ Հրաչ Քեշիշյանը ։ Էս տաղանդները ինձ համար սրի կաներ են , բայց մեր սրի կաներն են ։ Իսկ ով ես դու

Ալլա , ովքեր են Նունեն ու Շուշանը ։ Դուք էլ եք սրի կա , բայց մերը չեք , չեմ իմանում ումն եք , բայց հատատ մերը չեք ։ Նրանք տաղանդներ են , իսկ դուք միայն Քաջ Նազարի զավակներն եք ։ Եթե տարիներով չերևաք , ոչ մեկ չի հիշի , որ այդպիսի մարդիկ եղել են, բայց ես չեմ կարող յոլա գնալ առանց Արթուր Գրիգորյանի կամ Ավետի երգերի, կամ Հրաչի ֆիլմերի ։ Գովազդը շատ լավ բան է, սակայն ինքնագովազդն ու ինքնաս պանությունը համարյա չեն տարբերվում իրարից։ Դա լոկ ծիծաղելի է։

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *