Slim.am-ը գրում է. Սենատոր Մենենդեսը պատմել է բացառիկ մանրամասներ՝ ազգությամբ հայ, իր դայակի մասին … Սենատոր Ռոբերտ. (Բոբ) Մենենդեսը հետաքրքիր և հnւզիչ պատմություն է ներկայացրել, որը լսելուց հետո, ներկաներն հուզմունքից ապ շել էին։ Ինչպես գիտենք ԱՄՆ Սենատը ընդունեց՝ Հայոց ցեղաս պանnւթյան ճանաչման և դա տապար տման բանաձևը։ Սա, իսկապես, մեծ նվա ճում էր մեզ համար։ Այս մեծ իրադարձության համար, պետք է արժանին մա տուցել հատկապես սենատորներ Ռոբերտ (Բոբ)

Մենենդեսին ու Թեդ Քրուզին։ Քանի որ, հենց վերջիններիս ջա նքերի շնորհիվ, տեղի ունեցավ այս նվա ճումը։ Սենատոր Մենենդեսը արդեն հասցրել է սիրվել աշխարհասփյուռ հայերի կողմից։ Իսկ դրա պատճառ հանդիսացավ այն, որ վերոնշյալ բանաձևի ընդունումը կարդալու ժամանակ, սենատորը հազիվ զս պեց իր արց ունքները, քանի որ, նա այդ պայ քարը համարում էր իր սեփականը։ Բայց , կա մի հետաքիքիր և ուշագրավ դրվագ սենատորի կյանքից, որն իմանալուց հետո, վստահաբար, հայերս էլ ավելի կգնահատենք և կկապվենք

Մենենդեսի հետ։ Մինչ այդ, համառոտ ներկայացնենք սենատոր կենսագրության առավել կարևոր դրվագները, այնուհետև անցնենք բուն պատմությանը։ Եվ այսպես, Ռոբերտ Մենեդեսը երկար տարիներ զբաղվել է ակտիվ քաղաքականությամբ և ԱՄՆ-ում պաշ տպանել հայ ժողովրդի շահերը։ Հատկապես պետք է հիշ ատակել այն, որ հենց Մենենդեսի շնորհիվ չեղյալ համարվեց, ԱՄՆ-ի կողմից Ադրբեջանին ուղաթիռներ վաճառելու գործընթացը։ Մենենդեսի ծնողները ԱՄՆ- են գա ղթել Կուբայից։ Բարեբախտաբար, ընտանիքի

սոցիալական վիճակը թույլ է տվել, որ Ռոբերտի ծնողները դայակ վա րձեն նրա համար, քանզի ծնողները աշխատում էին և ժամանակ չէին ունենում զբաղվելու իրենց երեխայով։ Բայց , նրանք վստահ էին, որ Ռոբերտը ապահով ձեռքերում է, քանի որ վերջինիս դաստիարակությամբ զբաղվում էր նրանց ազգությամբ հայ հարևանուհին։ Օրերս, սենատորը հետաքրքիր և հnւզիչ մի պատմություն է հիշել կապված նրա դայակի՝ տիկին Անուշի մասին։ «Փոքր ժամանակ, երբեմն ես մտածում էի ծնողներս ինձ այքան էլ չեն սիրում, քանզի ինձ հետ գրեթե

ժամանակ չէին անցկացնում, իսկ դրա փոխարեն ողջ օրը տարված էին գործերով։ Ինձ և քրոջս հետևում էր տիկին Անուշը։ Ես 9 տարեկան էի, երբ այդ ծեր կինը 1-ին անգամ եկավ մեր տուն։ Այսօրվա պես հիշում եմ նրա դեմքը։ Չնայած, որ նա այդ ժամանակ ուներ բավական մաշված տեսք, բայց կարողացել էր գրա վել ունևոր և կայացած ծնողներիս ուշադրությունը ու հմայքը։ Քանզի, իսկապես, հնարավոր չէր չհմայվել այդ կնոջ տեսքով։ Դե բնականաբար մեր առաջին հանդիպումը անցավ ոչ այդքան հաճելի պայմաններում, ինչի համար էլ

մինչ հիմա զղ ջnւմ եմ, բայց չխորանալով մանրամասների մեջ, միանգամից ասեմ, որ տիկին Անուշին շատ շուտ հաջողվեց ընկերանալ մեզ հետ։ Ինչպես արդեն ասացի, ես կարծում էի թե ծնողներս ինձ անտ եunւմ էին, և հաճախ էի փակվում սենյակումս ու տխ րում, լինում էր դեպքեր, երբ անգամ թաքուն արտ ասվում էի։ Մոռացա նշեմ, որ այդ ժամանակ, ես խաղում էի տեղի մարզական ակումբներից մեկում, որպես առաջատար հար ձակվnղ, հայրս շատ էր սիրում ամերիկյան ֆուտբոլ։

Եվ ահա, ծննդյանս օրը, երբ լրանում էր տասնամյակս, նշանակված էր եզրափակիչ հանդպիպում մեր ու մր ցակից թիմերի միջև։ Չգիտեմ, կհավատաք թե ոչ, սակայն ես այդ օրը արթնացել էի, ոչ թե ծննդյան օրվա առթիվ նվերների սպասումով, այլ որ պետք է այդ խաղին խփ եի հաղթական գոլը։ Ծնողներս խոստացել էին, որ այս անգամ անպայման ներկա էին գտնվելու խաղին։ Այդպես էլ եղավ, բայց չանցած 15 րոպե նկատեցի, որ նրանք բացակայում են։ Անմիջապես

սկսեցի հուզվել ու կոր ցնելով ինքնատիրապետումս դուրս վազեցի մարզադաշտից։ Ինչպես միշտ, տիկին Անուշը կողքիս էր, և այդ օրը նույնպես բացառություն չէր։ Հասնելով տուն, ահա վոր նյար դայնացած վիճակում սկսեցի այս և այն կողմ նե տել տան արժեքավոր իրերը և կn տրեցի մեր գրեթե բոլոր ընտանեկան լուսանկարները։ Բարձր բղա վում էի, թե որքան եմ ատ ում նրանց ու որ պետք է փա խչեմ տանից։ Եվ ահա, այդ ժամանակ ներս մտավ տիկին Անուշը, և սկսեց բարձր ծիծաղել։ Այդ

տեսնելով, ես միանգամից հավաքվեցի ու զարմացա՝ ինչու համար էր նման լար ված իրավիճակում այդ տխ րադեմ կինը բարձր ծիծաղում։ Տիկին Անուշ, ինչ եք անում, ձեզ լավ չեք զգում, հետաքրքրվեցի՝ կարծելով, որ նրա հետ ինչ-որ բան այն չէ։ Վայ, Ռոբերտ ջան, վայ տղաս, ախր, եթե իմնայիր, թե որքան անիմաստ եւ անտեղի է քո այդ պո ռթկումը, դու էլ կսկսեիր ինձ պես ծիծաղել։ -Տիկին Անուշ, Դուք երևի չգիտեք, բայց ինձ նման վիճակում հայտնվելն ունի շատ տեղին պատճառ։ Ծնողներս

խաղի ժամանակ հեռացան, չսպասելով որ այն ավարտվի, թեպետ նախապես խոստացել էին, որ մնալու էին, ասացի ես։ —Տղաս, իսկ ով ասաց, որ նրանք հեռացել են եւ չեն մնացել։
Ինչպես թե ով ասաց, ես իմ սեփական աչքերով տեսա, որ նրանք այնտեղ չէին։ —Իսկ գիտես թե որտեղ էին, դե իհարկե ոչ։ Այ, որ այժմ ասեմ, քեզ պետք է վա տ զգաս։ Նրանք ոչ թե հեռացել էին մա րզադաշտից և չէին սպասել, որ խաղը ավարտվի, այլ ընդամենը րոպեով գնացել էին, որ քո

ամենասիրած մար զիկից թույլտվություն վերցնեին, որ նա քեզ հետ լուսանկարվի։ Բայց ցա վnք սրտի, այդ դու հեռացար և չսպասեցիր՝ ծննդյանդ անակնկալին, և ցա վnք այդ մնաց կիսատ։ Սակայն դու մի տխրի, մի բան կմտածենք, ասաց տիկին Անուշն ու պինդ բռ նելով ձեռքս կսկեց շոյել գլուխս։ Այդ պահին, ես իսկապես շատ նեղ վեցի, ասածներիս եւ արածներիս համար։ Ու այդ օրվանից այլ աչքով սկսեցի նայել ծնողներիս՝ մտքիցս հանելով, որ նրանք ինձ չեն սիրում։ Մի քանի ամիս հետո, այդ մարզիկը, ում անունը ցա վnք,

չեմ հիշում, հյուրընկալվեց մեզ ։ Այդ հետո էի իմանալու, որ այն չա րաբաստիկ օրը, ծնողներս իսկապես հեռացել էին մա րզադաշտից՝ թողնելով ինձ մենակ, իսկ տիկին Անուշը, ինչպես միշտ հարթել էր խնդիրը։ Տարիքիս հետ հասկացա, որ, իսկապես, պետք չէր մե ղադրել ծնողներիս, քանի

որ նրանք օր ու գիշեր աշխատում էին, որ ես ոչնչի կարիք չունենամ։ Եվ այսօր ես պարտական եմ նրաց դրա համար, բայց առավել պարտական եմ այն հմայիչ, խելացի եւ հոգատար դայակին՝ տիկին
Անուշին, ով թույլ չտվեց, որ ես բա ժանվեմ իմ ծնողներից և դեռ մի բան էլ արեց այնպես, որ ես ավելի մտերմանամ նրանց հետ։ Ինչ կարող եմ ասել, հայերը այդպիսին են, հոգատար ու դիմացինի մասին մտածող։

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *