Նիկիտա Շանգին: Եթե ​​Հայաստանը կոր ցնի Ղարաբաղը, ապա Ռուսաստանը կկոր ցնի Հայաստանը: «Ես չեմ կիսում որոշ քաղաքագետների կարծիքներ Իլհամ Ալիևի նկատմամբ իրենց հարգանքի մասին: — մեզ հետ զրույցում ասաց ՌԴ պատվավոր ճարտարապետ, Մոսկվայի ճարտարապետության ինստիտուտի պրոֆեսոր, «Crystal Daedalus» ազգային ճարտարապետական ​​ծրագրի դափնեկիր, «Ի՞նչ, որտե՞ղ, ե՞րբ» հայտնի հեռուստախաղի երկարամյա մասնակից Նիկիտա Շանգինը: — Ես խորը համակրանք և սեր ունեմ

հայկական ճարտարապետության նկատմամբ դեռևս ուսանողական տարիներից: Շատ անգամ եղել եմ Հայաստանում, եղել եմ բազմաթիվ եկեղեցիներում ու վան քերում: Հայաստանը, հայերը միակ ժողովուրդն են, ովքեր կամավոր մտել են Ռուսաստանի կազմ: 1721 թվականին Գանձասարի տաճարային համալիրում Արցախում կայացած հայ իշխանների համագումարում Պետրոս Առաջինից դիմում կար, որ խնդրում էր հայերին ընդունել Ռուսաստանի քաղաքացիություն: Այդ ժամանակից ի վեր ու անցած 200 տարիների ընթացքում Հայաստանը, որպես

ժողովուրդ, որպես մշակույթ, միշտ եղել է ամենահուսալի հենակետը, Ռուսաստանին աջակցողը Անդրկովկասում: Էլ չենք ասում, որ Հայաստանը Ռուսաստանին տվեց ականավոր պետական ​​գործիչների, զին վորականների, գիտնականների: Միայն Լորիս-Մելիքովն արժե ամեն բան, իսկ Լազարևը, Այվազովսկին ու մարշալ Բաղրամյանը … Նրանք շատ են: Եվ նրանք բոլորը հայեր էին, ովքեր հավատով և ճշմարտությամբ ծա ռայեցին

Ռուսաստանին: — Նրանք ներկայացրին հայկական ճարտարապետության մարգարիտներից մեկը `Գանձասար տաճարային համալիրը, որտեղ տեղի ունեցավ հայ իշխան-մելիքների պատմական հանդիպումը: Սակայն այսօր այն պարզապես կարող է ռմ բակ ոծվել Թուրքիայի կողմից հրթի ռահրե-տանիով … Շուշիում Ղազանչեցոց տաճարը արդեն քան դված է, նրանք նույնիսկ կրա կել են իրանցի արհեստավորների կողմից վերջերս վերականգնված Գովհար-Աղա մզկ իթի վրա: Ինձ շատ

անհանգստացնում է այս հնագույն կառույցների անվտան գությունը, ես գիշերը չեմ քնում: Ամեն առավոտ ես դիտում եմ ռա զմական գործողությունների մասին հաղորդագրություններ, դրանք չեն ավ երել կամ ռմ բակ ոծել ընդամենը 1 տաճար: Նրանց թիվը հարյուրավոր է Արցախում: Ամենահները կառուցվել են IV դարում: Ես ֆեյսբուքում տեղադրեցի ռմբ ակո ծված մզ կիթի լուսանկարները: Մեղադր անքների, վիրա

վորանքների ու բացահայտ չա րաշահման ինչպիսի հոսք թափվեց ինձ վրա: Այս ամենը այնքան նող կալի և զզ վելի է, որ ես նույնիսկ չեմ ուզում խոսել: Հիմնական բանը, որ ես նկատեցի, այս հայտարարությունն է ադրբեջանական կողմից. «Մենք միշտ եղել ենք այստեղ, սա մեր հողն է, որ հայ եկվորները զա վթել են, սա հայկական ճարտարապետություն չէ, այլ ալբանական: Հայերը այստեղ տեղափոխվել են ռուսների միջոցով: Որպես վկայություն բերվում են միջնադարյան ադրբեջանցի բանաստեղծներին: Հանրագիտարաններում

ներկայացված ցուցակից ես չկարողացա գտնել գոնե մի բանաստեղծ: Այսպես են կոչվում՝ «13-րդ կամ 15-րդ դարի ադրբեջանցի մեծ բանաստեղծները»: Ես կցանկանայի ասել. «Ի՞նչ նկատի ունեք, XIII դարում Ադրբեջան անունով գոյություն ունեցող պետություն չկար: Նման պետություն արհեստականորեն ստեղծվել է 1918 թ-ին թուրքերի կողմից այդ տարածքում, դա ոչ մի կապ չուներ Ադրբեջանի հետ »: Ադրբեջանը գտնվում էր Իրանի

նահանգի հյուսիսարևմտյան մասում ՝ Արաքս գետից այն կողմ: Ադրբեջանական լեզուն զարգացավ կովկասյան թուրքերի ցեղերի մեջ միայն XIX դարում:
Բրոքհաուսի ու Էֆրոնի հանրագիտարանում «ադրբեջաներեն լեզու» հասկացություն ընդհանրապես գոյություն չունի, 19-րդ դարի բրիտանական հանրագիտարանում այդպիսի հասկացություն գոյություն չունի: «Ադրբեջաներեն», «ադրբեջաներեն» հասկացություններ գոյություն չունեն: Որպես իրանական նահանգ կա միայն «Ադրբեջանը»:

Բոլորը Եվ կա մի «ադրբեջանցի» ՝ որպես այս նահանգի բնիկ: Ադրբեջանը չկա հին քարտեզների վրա: Ինչ վերաբերում է էթնոսին, որն այսօր կոչվում է «ադրբեջանցի», սա թյու րքալեզու էթնոս է, որի նախնիներն առաջին անգամ հայտնվել են Անդրկովկասում միայն XI դարում: Սելջուկյան արշավանքի հետ միասին: Այդ Անիի թագավորությունն էր, որը մաքրվեց երկրի երեսից, որի ժամանակ Հայաստանը ծաղկեց ու զարգացավ

երկու դար ։ Հայերը շատ բախտ չունեին այն վայրի հետ, որտեղ Տերը նրանց տեղավորեց: Նման խաչմերուկում, որի միջով գլորվեցին բոլոր արշավանքները, որոնք եղել են քաղաքակրթության պատմության մեջ: Ավելին, հայերը միշտ առաջին հարվ ածն էին կրում, ամենամեծ կոր ուստներն էին կրում ՝ ծածկելով Եվրոպան: — Ես հավատում եմ հայ ժողովրդի ոգու ուժին, շատ դժ վար իրավիճակներից նրանք դուրս եկան: Ես մարգարե չեմ, սակայն

հավատում եմ հայ ժողովրդի հաղթանակին: Սակայն դա շուտ չի լինի, մեծ կոր ուստներ կլինեն: Ես ռուս մարդ եմ, ու ինձ համար այն ամենում, ինչ տեղի է ունենում, կարևոր են Ռուսաստանի շահերը: Ես մեծ համակրանք ունեմ Հայաստանի նկատմամբ: Ես սիրահարված եմ Հայաստանի մշակույթին ու ճարտարապետությանը: Առաջին հերթին ես մտա հոգված եմ իմ երկրի շահերով: Այս պարագայում ես ընկալում եմ այն, ինչ տեղի է ունենում պատմության

համատեքստում: Այսօրվա իրադարձություններն ինձ շատ բան են հիշեցնում 1939 թ-ի սեպտեմբերը: Այն, ինչ կատարվում է Հայաստանի հետ, շատ նման է 1939 թ-ի սեպտեմբերին Լեհաստանում տեղի ունեցածին: Նույն տարածքային հարցը, ուժերի նույն բացարձակ անհավասարությունը ՝ ագրես իայ մի կողմից, ոչ թե 1, այլ 2 երկիր, միջազգային ահաբե կչական կազմակերպություններ: 3 հզոր ուժ ընդ դեմ 3 միլիոն Հայաստանի: Ես պարզապես չեմ հասկանում, թե ինչ է կատարվում: «Հավասարաչափության» հայտարարված քաղաքականությունը, ինձ թվում է, 2 մի ակցիչի վրա նստելու փորձ է:

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *