Ալիս Սողոմոնյանը գրում է.«ԿԱՐԻՃ ՌՈԲԸ» ԿՈՐ ՑՐԵԼ Է ՀԻՇՈՂՈՒԹՅՈՒՆԸ։ Հան ցագործի ու ամբաս տանյալի պիտակը դեռ վրեն՝ ռոբիկ քոչարյանը չափազանց մոռացկոտ է դարձել, կամ էլ ժողովրդի գիտակից զանգվածի նյարդերի հետ է փորձում խաղալ: Այդ հայա տյաց մարդաս պանը չի ուզում հիշել, թե ինչպես, ապրելով Ստեփանակերտում, հանկարծ կե ղծ փաստաթղթով՝ «առ այն, որ նա վերջին 10 տարում ապրել է Հայաստանում», 1998-ի նախագահական ընտրություններում գրանցվեց որպես նախագահի թեկնածու: Հայաստանի Սահ

մանադրության խախ տման առաջին դեպքն էր սա, որը նրա կողմից հետո պիտի շարունակվեր ընդհուպ մինչև 2008-ի մարտի մեկի ոճր ագործությունը:
Ու հիմա այս հան ցագործ ռոբիկը, նույն ինքը՝ «կարիճ ռոբը», իրեն ասպարեզ է նետել: Մեր ժողովրդից թալ անած փողերը հիմա արդեն հոսում են մեդիակայքերի ծ ախու լրագրողների գրպանները: Սրանք, որ փողի խաթեր մոռացել են իրենց հայ լինելը, մոռացել են հան ցագործ ռոբիկի

կատարած դա ժան սպա նությունները, մոռացել են նրա ռեժիմի տարիներին երկրի թալ անն ու կոռու պցիան, քափ ու քրտինքի մեջ լծվել են այդ մարդասպ անին Ազգային ժողով տանելու սև գործին: Միկրոֆոններն առած՝ ընկել են փողոցները, գտնում են իրենց շահեկան մարդկանց ու, իբր, պատահական մարդուն հարցեր են տալիս.
-Դուք ո՞ւմ կնտրեք պառլամենտական առաջիկա ընտրություններում: Նրանց սև գործի մեջ «թագավորը» մոնտաժն է՝ ռոբիկին հայ հոյողների

խոսքը կտրվում-հանվում է, առաջին պլան են գալիս նախկինների թալ անին մասնակիցների, կամ դրանց ընտանիքի անդամների գովեստի շոյող խոսքերը: Եվ նման եթերներն ապահովող շուն-շանո րդի լրագրողները գրպանում են կաշ առքն ու սպասում հաջորդ օրվա իրենց «ռեպորտաժ» կոչվածը կազմակերպել: Եվ սրանց արածը կոչվում է մամուլի ազատություն: Չէ, հա… Սրանք բավական չէ, որ մոռացել են մարդաս պան քոչարյանի հան ցանքները, մոռացել են նաև իրենց կոլեգաների

մասին, երբ նախագահի աթոռը գրա ված թուրքամետ քոչարյան ռոբիկը «Ա1+»-ին զր կեց եթերից: Վոինը չէ՜ր սիրում ճշմարիտ լուրեր հաղորդող լրագրողներին, իրեն պետք էին կամա կատարներ, ստ րուկներ, որոնցով հիմա լցված են արյ ունով թալ անած փողերով գնված լրատվամիջոցները: Մարդահոտ չունեցող այս դուրսպր ծուկ ռոբիկն իր հան ցավոր անցալի մասին ոչ մի խոսք չի ասում. նա համառորեն չի

ուզում մտաբերել, որ Արցախյան վերջին պատ երազմում թուրքից և ադրբեջանցուց ավելի թշն ամի էր հային, որ գնաց ու իր «հրա հանգները» տվեց իր նախկին ու ներկա ղարաբաղյան կեղ տոտ կլանի մաս կազմող ստ րուկ գեներալներին՝ ամեն կերպ խան գարել կռ վող զին վորին, նրան զր կել համայն հայության ուղարկած օգնությունից, վարկաբեկել 2 երկրների իշխանություններին ու երկիրը հասցնել պար տության: Եվ դա արվեց անմե ղ զին վորների կյանքի գնով: Անի ծվես դու,

սր իկա: Եվ սա, այս ողո րմելին, իրեն համարում է արցախցի՞ կամ իրեն համարում է հա՞յ: Մարդ ինչքա՞ն պիտի ան նամուս լինի, որ երկիրը պար տության հասցնելու ճանապարհով փորձի իշխանության գնալ: Ու հիմա իր հան ցավոր անցյալը մոռացած այս կատարելագործված տակ անքը նախընտրական խոստումնե՜ր է տալիս. «…բանակցությունների ճանապարհով ես հետ կբերեմ Շուշին ու Հադրութը»: Քո «բանակցությունները», այ բան սարկու ռոբիկ, մենք արդեն տեսել ենք, երբ

դու՝ Հեյդար Ալիևի ցուցումով, Լեռնային Ղարաբաղին զր կեցիր բանակցային գործընթացից: Քո այդ նե նգ մախ ինացիայի պատճառով էր, որ Ղարաբաղ-ադրբեջան հակամա րտությունը դարձավ Հայաստան-ադրբեջան հակամա րտություն, և Արցախյան վերջին պար տադրված պատ երազմի ցա վոտ հրադ ադարի պայմանագիրը ստորագրեց ո՛չ թե Արցախի նախագահը, այլ Հայաստանի վարչապետը՝ դառնալով ղարաբաղյան դավ աճան կլանի դա վադրությամբ փաստված պար տության

քավության նո խազը: Ու դու հիմա եկել ես և հադրութեցի ու շուշեցի տնավեր մարդկանց զգացմունքների վրա խա՜ղ ես անում, ձայնե՜ր ես ուզում կոր զել և ստ որաբար ու ցին իկորեն շահարկում ես նաև գեր իների խնդիրը: Դե, եթե դու ազնիվ ես (մեղա Աստծու, մեղա, մեղա…), այսօր գնայիր, արտաքին գործերի նախարարության մոտ հավաքված հադրութցիների հետ հանդիպեիր ու քո այդ փուչ «խոստումները» նրա՛նց ասեիր: Կամ էլ Շուշին հետ բերելուց ես խոսում, դե գնա

երկարամյա քո հավատարիմ ընկեր ալիևին զս պիր, որը հիմա Շուշիում մզ կիթի է վերածում «Ղազանչեցոց» եկեղեցին: Չե՜, դու չես գնա, դու միայն մանիպ ուլյացիայով ու խարդա վանքներով կարող ես զբաղվել, անա սուն: Իր ար յունոտ անցյալը մոռացած այս հան ցագործին պիտի հիշեցնեմ ասացվածքը. «Եթե դու անցյալի վրա ատր ճանակով կրա կես, անցյալը քո դեմ հրա նոթ կպարզի»: Ի՜նչ ատր ճանակ, «կարիճ ռոբիկի» անցյալում խաղաղ ցուցարարների դեմ Ղարաբաղից

բեր ված բանա՛կն էր կրա կում: Ու ինքը՝ քր եական հան ցագործ ռոբիկը, շարունակում է իրար հետևից հարցազրույցներ տալ, որտեղ լրագրողի հարցեր չեն հնչում՝ միայն ինքը պետք է հա չա ու «ապացուցի», թե փրկիչն ինքն է: Ող բամ ես քեզ, խղ ճուկ: Իհարկե, ազատ կխոսի, դեռ անվերջ մամուլի ասուլիսներ էլ կկազմակերպի, փողին մուննաթ, մի քանի տասնյակ թուլ ամորթներ կհավաքի, որ ստ իպված լսեն իրեն: Կանի, բա չի անի՝ սահ մանադրական դա տարան կոչված, իբր նորոգված, բայց ճեն ճոտ պատերով որջից ասել

են՝ դու անմեղ ես: Ամո՛թ ձեզ, սահմանադրական դա տարանի խրտ վիլակ դա տավորներ:
Այդ քոչոյի, այսպես ասած, ջար դված հայերենով մամուլի ասուլիսներում, կամ, ավելի ճիշտ, քոչոյի անգրագետ մոնո ներկայացումներում չկան այնպիսի լրագրողներ, որ հարցնեն. -քոչարյան, դու հիշո՞ւմ ես 2003-ի ապրիլը, երբ Ղարաբաղից պա տժիչ զին վորականներ բերեցիր Երևան, որոնք, Ղարաբաղի բարբառով հայհ ոյանքներ տալով, Բաղրամյան պողոտայում ջար դեցին խաղաղ ցուցարարներին:
-քոչարյան, դու հիշո՞ւմ ես 1999-ի հոկտեմբերի 27-

ին մարդաս պան նաիրի հունանյանի հետ քո զրույցը, որի ձայնագրությունն այդպես էլ չի հայտնվում, որ մենք իմանանք, թե սպա նությունները կատարելուց հետո նաիրին ո՞ւմ էր զանգահարում, թե՝ «սատ կացրել եմ, եկեք»: Այդ ձայնագրության անհայտանալն ու այդ օրվա վկաներից շատերի առե ղծվածային մա հվան մասին քեզ ոչ մի լրագրող չի հարցնում:
Չեն հարցնի նաև, թե դու ինչո՞ւ այդ օրը ո՛չ մի կերպ չէիր կարող զս պել քո ցի նիկ ժպիտը այդ

անդուր, ծամածռված դեմքիդ: Երևի արդեն իրական էիր տեսնում Մեղրին փոխանակելու քո դա վադիր պլանը, որին դեմ եղող Կարեն Դեմիրճյանն ու Վազգեն Սարգսյանը կյանքով հատուցեցին՝ սպա նվելով քո դավադրության արդյունքում:
Կամ, հայ ժողովրդից երիցս անիծված հան ցագործ քոչարյան, քեզ հարց տվող պիտի լինի՞, թե ինչպես է, որ լինելով ամբաս տանյալի, քր եական հան ցագործի կարգավիճակում, շարունակում ես «Մարս» գործարանի, Քաջարանի «պղնձամոլիբդենային

կոմբինատի», մի շարք բանկերի և այլ, և այլ ապօր ինի կարողությունների սեփականատերը մնալ:
Չկա այն լրագրողը, որ քեզ հարցնի նաև, թե ո՞վ, կամ ովքե՞ր, ի՞նչ շահերից ելնելով են քո 18 տարեկան պո րտաբույծ լա կոտի բանկային հաշվին փոխանցել 16 միլիոն դոլար: Ափսոս, «պռիվետ ռոբիկ», որ այն ազգադ ավ և սրբապ իղծ կայքերը, որոնք քո տխրահ ռչակ մոնո ներկայացումներն են հաղորդում, քո թալ անած փողերով դեռ շարունակում են իրենց կեղ տոտ գոյությունը

պահպանել՝ շնորհիվ իրենց հայ լինելն ու Հայրենիքի շահը մոռացած ներքին տակ անքների, որոնք մեր ժողովրդի գլխին փորձում են կապել մե րժվածներին, ժողովրդի արյ ունը տասնամյակներով խմած հանց ագործներին ու գո ղերին: Չի՜ ստացվելու, մարդուկ ռոբիկ, հույսեր չկապես: Էդ քո՛ հիշողությունն է կո րել, իսկ ժողովրդի մեծ մասի հիշողության մեջ դու շարունակում ես մնալ այն պատուհասը, այն ոճ րագործը, այն մարդաս պանը, հայրենիքը վաճառողը, թուրքամետ այն ոչ բարով ղեկավարը, որ կե ղծիքներով եկավ ու բռն ազավ թեց

Հայաստանի նախագահի աթոռը: Դո՛ւ, հան ցագործ ռոբիկ, հավերժ մեր ժված ես Հայաստանի ժողովրդից, և քեզ ծառայող մի քանի ստր կամիտների ջա նքերը հաջողություն չեն ունենալու, հույսեր չփայփայես: Չե՛ն ունենալու, որովհետև ղարաբաղյան կե ղտոտ կլանը, որ դո՛ւ ես ղեկավարում, այնպիսի՛ սև հետք է թողել մեր ազգի պատմության վրա, որ այն միշտ հիշվելու է՝ չա րի, դա վաճանի, մարդա կերի, ոճ րագործի

կերպարով: Քո անցած ճանապարհը, «կարիճ ռոբ», այն նույն ճանապարհն է, որը ժամանակին Հյուգոն շատ դիպուկ է բնորոշել. «Այստեղով անցել են թուրքերը»: Դու այլևս վերադարձ չունես, լսո՞ւմ ես, ստ ահա՛կ: Ես հավատում եմ մեր ժողովրդի հավաքական ուժին, միասնությանը, հավատարմությանը, որի ոտքի տակ դու ճզ մվելու ես արդեն վերջնականապես: Վաղ, թե ուշ ստանալու ես քո արժանի պա տիժը, «պռիվետ ռոբիկ»:

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *