Հենրիկ Հովհաննիսյանը գրում է. Բացեք ձեր աչքերը, մոլ որվածնե՛ր, որովհետև ասված է՝ «լավ է կո յր աչօք, քան կո յր մտօք»: Ով հայոց «ընդ դիմություն» ու ձեզ ընդ դիմադիր հայտարարող հայեր, ժամանակը և աշխարհը ձեզ ոչինչ չե՞ն ասում, մարդակ ուլ համաճ արակը ոչ մի եզրակացության չի՞ բերում, չե՞ք գիտակցում, որ մարդկության առաջ կան շատ առավել մեծ և տագ նապալի խնդիրներ, քան ձեր պաշ տոնասիրական և ըն չասիրական ողո րմելի կր քերը։ Դուք կու՞յր եք,

թե կույր եք ձևանում, բու՞թ եք, թե՞։ Դուք պարզունակ խոր ամանկություն անգամ չունեք և ձեր կարծիքով քաղաքականությամբ եք զբաղված։ Դուք ոչ մի կապ չունեք քաղաքականության հետ ձեր սովորած մի քանի արտահայտություններով։ Հայրենիքի՞ց եք խոսու՞մ։ Դուք ի՞նչ գիտեք ինչ է հայրենիքը, ինչ է հայը ու հայի խորհուրդը քրիստոնեական քաղաքակրթության մեջ։ Ցա վը նա չէ, որ դուք տ գետ եք, որ ձեր միտքը տհա ս է։ Դա ներելի է, քանի որ մենք բոլորս էլ ինչ որ

չափով տգ ետ ենք։ Ցա վը նա է , որ դուք զուրկ եք մարդկային խ ղճից։ Չեմ խոսում ազգային խ ղճի, քաղաքացիական խ ղճի մասին, որոնցից դուք չափազանց հեռու եք։ Դուք չեք տեսնում լավ գործերը։ Դա էլ ոչինչ: Չե՞ք հասկանում, որ գոնե հիմա պահն է տեսնելու և գիտակցելու, ոչ թե մրթ մրթալու, չեղած խելքը զո ռելու։ Չե՞ք գիտակցում, որ ձեր պոլի տիկանությունը վտա նգավոր է հայրենիքի համար։ Ով հայոց «ընդ դիմադիրներ», ես ընդ դիմանում եմ ձեզ ՀՀ քաղաքացու անունից և հոգևոր հայրենիքի ծառայի իրավունքով։ Բայց, թող չթվա թե

ցանկանում եմ ձեզ դաս տիարակել։ Ձեզ ընդ դիմանալով ձեզ հետ չեմ խոսում, այլ մեր ազգի, որ ձեզանից հեռու մնան, նաև ձեր հետևից քարշ եկողների, մпլ որվածների, ողո րմությամբ ուրա խացողների, մի քիչ էլ օտ արախոս քաղքենիների, որ խաբար չեն իրենցից։ Ձեր հետևից քա րշ եկողները գավառական քաղքենիներ են, որոնց խելքը և խիղ ճն իրենց փորում է։ Անհրաժեշտ է խղ ճալ նրանց, նաև մեզ, որ կրում ենք օտ արախոս քաղքենու ներկայությունը մեզ մոտ, չգիտակցելով,

թե որքան վտա նգավոր է հայրենիքից լեզվով օտարվածը, որ մեծ երկրի մայրաքաղաքից խելք է խրատ տալիս, հետո էլ չափն անցնում, լուտ անք ու սպա ռնալիք թափում հայրենիքի գլխին, թե «մեծը» որ ուզենա։ Որտե՞ղ եք, «քաղաքագետ» հայեր, ինչու՞ չեք փակում փափկասուն տիկնոջ կե ղտոտ բերանը։ Լռեցրեք մարդա տյաց արարածին, որ հայկական ազգանուն է կրում և սպա ռնում է հայությանը մեծ տերության անունով։ Վայ րահա չությունը լուրջ չէ, բայց գիտենք, թե անլրջությունն ու

անտարբերությունը ինչ աղե տներ է բերում։ Գուցե ասեք, թե այն երբեմնի վարչապետի հրավերն ուղղված մեր ոխ երիմ հարևանին, թե ժամանակն է, արի ազգս ջա րդի, ևս լուրջ չէ։ Ի՞նչ անուն տանք, ասենք լուրջ չէ՞, կատա՞կ է անում, թե՞ հոգ եբուժարան ուղարկենք։ Սիրելի հայրենակիցներ, ձեզ եմ դիմում, մի հանձնվեք վայրահ աչությանը, ականջ մի կախեք կիսագրագետ ու հայ հոյող երեսփո

խաններին և հեռու մնացեք ողո րմություն բաժանող, ձեզ սոցիալական կախման մեջ գցող «բարեգործից»։ Այսօր յուրաքանչյուր գործարար պետք է մտածի թե ի՞նչ է տվել ի ինչ է տալու հայրենիքի պաշ տպանությանը։ Մեր իշխանությունն արել է հնարավորը և անհնարինը պաշ տպանության համար, արել է էն, ինչ չի արվել մեր նոր պատմության ընթացքում։ Ով այս ամենը չի

գիտակցում, տհ աս է, ով հասկանում է ու գռ մռում, դա վաճան է անգիտակցաբար։ Եթե չեք կարող օգնել մեր իշխանությանը, գոնե լռեք, հեռու մնացեք էն անձանցից, որոնց հայրենիքն իրենց շահն է։ Եվ թող իր կուտակածով պարծեցողը հայրենիքի անուն չտա, ձայնը կտրի, նստի իր աղ բակույտի վրա։ Պատմությունը ոսկե տառերով է գրելու ազգի ընտրյալի անունը, իսկ վա յրահա չողներին ու դա վաճաններին։ Մոլո րվածներին եմ ասում, բացեք ձեր աչքերը, որովհետև ասված է՝ 《լավ է կո յր աչօք, քան կո յր մտօք》։

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *