Հայկ Մանասյանն իր էջում գրել է. Եթե կարճ։ Եթե հնարավորինս կարճ, ուրեմն… Կա միջազգային բան դիտական հարաբերություններ և միջազգային իրավական հարաբերություններ։ ՌԴ-ն և Ադրբեջանը տանում են բան դիտական խաղեր՝ Սյունիքը ռուսականացնելու հեռանկարով։ ՀՀ-ն չոր ով չի
մտնում բան դիտական դաշտ ու իրավականով է փորձում ճգ նաժամը հաղթահարել՝ դել իմիտացիա, դեմ արկացիա, անկլ ավներ, հանձնաժողովներ և

այլն… Հաջորդ կողմից, այս իրավական գործընթացը չի ընթանում ՄԱԿ-ի մանդատի ներքո, այլ բանդ իտական օրենքներով իտոգը պետք է տա տարածքի ,,նայողը,, ՌԴ-ն, ով ակնհայտերեն Ադրբեջանից ունեցած ակնկալիքների համար Հայաստանին փուռն է տալիս, ու որ այդ գործընթացը շարքային ՀՀ քաղաքացիներին չհիասթափեցնի ու իր դեմ չլ արի, Ռուսաստանը կուլտուրական ,,իրավականով,, շղ արշում է իր գյ ոթությունը՝ դելիմիտացիա, դեմարկացիա, հանձնաժողովներ, անկլավներ ու

այլն…Ադրբեջանը բռ նել է հարմար պահը, և որպես ՌԴ-ի կամակոր ք ած, ամեն անգամ նոր նվերներ է պահ անջում տր վելու համար, ու լիովին չի տրվում, քանի որ չի ուզում կոր ցնել իր անկախությունը և մյուս յո բռներին (կներեք գռ եհիկ խոսքի համար)։ ՄԱԿ-ը։ Քաղաքակիրթ ու հարուստ աշխարհն էլ հասկանում է, որ ինչքան շատ լինեն հայ-ադրբեջանական չփակված հարցեր, էնքան շատ է Ռուսաստանը էս 2 հետամնաց ժողովուրդներին մա նիպուլացնելու, թշ նամացնելու, կռ վացնելու, մի

խոսքով բաժ անելու ու տ իրելու։ Ուստի կողքից նայողներին ձեռնտու է, որ այստեղի բոլոր հարցերը փակվեն, բոլոր խնդիրները ավարտվեն պայմանագրերով, որոնց տակ կլինեն ՀՀ-ի ու Ադրբեջանի ստորագրությունները, ջհա նդամ, թե էդ բոլոր հարցերը չեն փակվի ի վն աս Հայաստանի ու միմիայն Հայաստանի տարածքների հաշվին։ Ահա թե ինչու սրանց ևս ձեռնտու է դելի միտացիան, դեմարկացիան, հանձնաժողովները և այլն… Մեզ մնում է կոն սոլիդացվել։ Համախմբվել ինքներս մեր

շուրջ։ Եթե Շմայսը և Վարդգես Գասպարին, Կաթողիկոսը և Արսեն Թորոսյանը, Վարդան Ղուկասյանը և Վովա Գասպարյանը չեն կարող մի կողմ թողնել անցյալի ամեն բան, և չեն կարող
միաբանվել 1 պետության շուրջ, ուրեմն մենք դա տապարված ենք։ Տիգրան Մեծ չունենք, որ ծե ծելով

մեզ կոն սոլիդացնի, առաջվա միամիտն էլ չենք, որ 1 անձի շուրջ հավաքվենք, ֆա շիզմն էլ լայն տարածում չգտավ մեզանում, էնպես որ այլոց նկատմամբ ընդհանուր ատ ելությունը ևս՝ մեզ չի համախմբում։ Մնում է բարձր գիտակցությունը։ Կամ էլ ինքներս մեզանից բարձր կգտնվենք և կմիանանք, կամ դա տապար տված ենք։

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *