Նարինե Մանուկյանը գրում է. Սիրտս պայ թումա…
Ուրեմն էս երկրում տղա ունենաս, անքուն, սեփական կյանքիդ հաշվին մեծացնես, օր ու գիշեր աշխատես, որ որակյալ կրթություն տաս, ամեն ինչ անես, որ հայ մեծանա, հայրենասեր լինի, Հայ ՏՂԱմարդուց դարձնեն չո բան ազ եռի ճի պոտով քշ վող նախիր և դու էլ ասես երեխես բանակ ա

գնացել… Էս ի՞նչ դարձրիք մեր միակ և ամենամեծ հպարտությունը, մեր անպարտ և անհաղթ տղերքին էս ի՞նչ օրի եք հասցրել… Բանակից փա խածներ, տո դուք մարդա մի ընտանիք չեք կարողանում ղեկավարել, ո՞նց եք երկիր, բանակ, ազգ ղեկավարելու… Մարդու մե ռնելն ա գալիս էդ

տեսանյութից: Այ ամեն ինչ հեր քող արծրուններ, դուք երեխա չունե՞ք, դուք ընկեր, բարեկամ, եղբայր, հարյ, մայր, քույր չունե՞ք, ո՞նց եք մարդկանց աչքերին նայում… Եւ դուք դեռ խոսելու, գրելու, քոմենթելու ուժ ունե՞ք, էս ինչքան գումար եք ստանում թուրքից, որ աչքներիդ էլ բան չի գալիս… Մարդավարի գնացեք էլի, աղ աչում ենք, խնդրում ենք, գնացեք էլի… Էս ու՞ր հասանք: Մեր շեն հայրենիքն էս ի՞նչ քա ոսի վերա ծվեց… Դեղերն էլ չեն օգնում, անհ նարա…

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *