Արթուր Ղազինյանը գրում է. Բայց զգում ե՞ք, որ մենք այլևս Արցախի կոր ստից չենք խոսում, դա վաճանությունից չենք խոսում, Սև լիճ մտած ազերներից չենք խոսում։ Մի քիչ աղ մկեցինք դեմա րկացիայից և դելիմ իտացիայից, Տավուշի և Արարատի մարզի հայկական տարածքները Ադրբեջանին հան ձնելու նիկոլների ցանկության դեմ,

ու վերջ։ Սակայն կայ ծակը կարևոր է, կայ ծակի հետագիծը` էլ ավելի կարևոր, քանզի ադրբեջանական քաղաքական տեխնոլոգները այդ հետագիծը նույնացրեցին գլխավոր նիկոլի հետ։
Եւ սկսվեց. ադրբեջանական իշ խանական քարոզիչները սկսեցին դա «անխ նա» տարածել, իսկ մենք` ընդ դիմադիրներս, կուլ տալով այս խա յծը, սկսցեինք այն ծաղրել և զայ րանալ` դրանով նպաստելով իրենց ծրագրերին։ Սակայն

չհասկացանք, որ մեր քթի տակ մեզանից գո ղացան Արցախի կարգավիճակի հարցը, Հայաստանի ինքնի շխան սահմանների պաշ տպանության հարցը, նիկոլների կողմից ադրբեջանցիներին մեր տուն հրավիրելու ու նրանց առաջ կամիր գորգ փռելու հարցը։ Իսկ կայ ծակը կարևոր է, քանզի անձրևը մաքրում է բոլոր հետքերը . . .

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *