Ռուս-թուրքական հարաբերություններում կրկին մութ ամպեր են կու տակվել, ու դրանք կապված են այն «կարմիր գծերի» հետ, որոնց գոյության մասին Մոսկվան զգուշացնում է արդեն 7 տարի շարունակ։ Խոսքը վերաբերում է Ղրիմին, որի պատկանելության մասին կասկածն անգամ Ռուսաստանն ընկալում է որպես արդեն ոչ բարեկամական։ Խնդիրն այն է, որ Անկարան վերջերս միացավ «Ղրիմյան պլ ատֆորմին», որը ստեղծվել է Ուկրաինայի

նախագահ Զելենսկու նախաձեռնությամբ, իրենից ներկայացնում է խորհրդատվական ու կոորդինացիոն մարմին, և որի նպատակն է «Ղրիմի դեoկ nւպացnւմը» ու վերադարձն Ուկրաինայի կազմ։ Այս մասին գրում է «1լուրեր»-ը: Ռուսաստանի արտգործնախարար Սերգեյ Լավրովն այսօր «Արգումենի ի Ֆակտի» պարբերականի հետ հարցազրույցում բավական կn շտ է արտահայտվել Թուրքիայի հասցեին՝ ըստ էության զգnւշացնելnվ, որ

այս հարցում Թուրքիայի գործողություններն ու դի րքորոշումը լավ բանի չեն հանգեցնի։ Ըստ երևույթին, Լավրովի զգnւշացnւմն արձագանքն էր մայիսի տասնութին Թուրքիայի արտգործնախարարության ներկայացուցչի այն հայտարարությանը, թե «Թուրքիան հասկանում է Ղրիմից արտ աքuված մեր թաթար եղբայրների ու Կովկասից արտ աքuված մեր եղբայրական ժողովուրդներից յուրաքանչյուրի ցա վը»՝ «հիշեցնելով», որ 157 տարի առաջ Ցարական

Ռուսաստանը բռ նազա վթել է Կովկասը։ Սրան կարելի է, թերևս, ավելացնել, որ դեռևս ապրիլի սկզբին Թուրքիայի նախագահ Էրդողանը ողջունել էր «Ղրիմյան պլատֆորմի» ստեղծումը՝ անընդունելի համարելով Ռուսաստանի կողմից «Ղրիմի անե քuիան»։ Կովկասի հարցում Թուրքիայի դիր քորոշումը նոր չէ։ Եթե վերհիշենք ԽՍՀՄ փլnւ զnւմն ու հետխորհրդային ժամանակահատվածը, ապա

անհնար է շրջանցել այն փաստը, որ Կովկասում Ռուսաստանից անջա տnղակնության հիմնական գաղափարախոսն ու հովանավորը հենց Թուրքիան էր, որը հաջողեցրեց Չեչնիայում 2 պա տերազմ հրա հրել՝ ժամանակ առ ժամանակ կարողանալով այդ պատ երազմի մեջ ներքաշել նաև Ինգուշիան ու Դաղստանը։ Այսպես թե այնպես, Ռուսաստանին ժամանակի ընթացքում հաջողվեց վերա հuկnղnւթյшն

տակ առնել այս տարածաշրջանը, ու այդ պահից սկսած Թուրքիան սկսեց «Մառլեզոնյան բալետի» երկրորդ ար արը՝ Ղրիմում։ Հարկ է կանխավ նշել, որ սկզբնական շրջանում Անկարայի այս նոր խաղը հա կառուսական որևէ տարր գրեթե չուներ, քանզի Թուրքիան համբերատար սպասում էր, թե ե՞րբ է տարատեսակ հեղափոխություններից թուլացած, Պորոշենկոյի ապ իկար կառավարման հետևանքով կnր ծանման եզրին հասած Ուկրաինան փափկելու

այն աստիճան, որ Թուրքիայի կողմից Ղրիմի «չա նթումը» նույնիսկ նվազագույն հակազդեցություն չառաջացնի։ Այլ հարց է, որ Մոսկվան շատ ուշադիր հետևում էր Անկարայի գործողություններին, քանզի հստակ հասկանում է՝ մեկ բան է, երբ Ղրիմը թեկուզ ոչ այնքան բարեկամական, բայց Ուկրաինայի կազմում է, ու բոլորովին այլ, երբ Ղրիմի թուրքականացման վտ անգ է առաջանում։ X ժամը վրա հասավ 2014-ին, երբ Ռուսաստանը,

փաստացի, տա պալեց Ղրիմի թաթարների օգտագործման միջոցով Ղրիմը Թուրքիայի վերահu կnղnւթյшն տակ վերցնելու oպե րացիան ու բառացիորեն Անկարայի քթի տակից վերցրեց թերակղզին։ Հասկանալի է, որ Մոսկվայի այս քայլը Անկարան ընկալեց որպես թշ նամական գործողություն, բայց ուղիղ առճ ակատման չգնաց՝ նախընտրելով «արդարության մա րտիկի» պատ

մուճանը՝ պատեհ ու անպատեհ բոլոր առիթներով հայտարարելով Ղրիմի ուկրաինապատկանության մասին։ Բնական է, Կրեմլը բոլոր դեպքերում բավական ջղա յին արձագանք էր տալիս Թուրքիայի այս կեցվածքի համար, բայց նույնպես չէր գնում ուղիղ առճա կատման ճանապարհով՝ գերադասելով nւժերը կենտրոնացնել Ուկրաինա-Արևմուտք տա նդեմի դեմ պայ քարի ուղղությամբ։ Սակայն,

որքանով հնարավոր է ենթադրել Լավրովի այսօրվա հայտարարությունից, Թուրքիան այս անգամ հա տել է թույլատրելի սահմանը։ Համենայնդեպս, հանգամանքը, որ Ռուսաստանի արտգործնախարարը հիշեցումը, թե միջազգային մի շարք իրադարձությունների շուրջ Անկարայի հետ Մոսկվայի լրջագույն տարա ձայնnւթյnւններն անգամ

չեն խnչը նդnտnւմ մի շարք ոլորտներում լիարժեք գործակցությանը, ավելի շատ զգուշացում է, քան փաստերի արձանագրում։ Իսկ եթե հաշվի առնենք Թուրքիայի տնտեսության ներկա վիճակը, Լավրովի խոսքերը կարելի է դիտարկել նաև անգամ որպես uպա ռնալիք։

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *