Աստղ Գալեյանը գրում է. Ինչ դա ժան բան է կյանքը։ Ամիսներ առաջ ես ունեի ամեն ինչ,իսկ հիմա… Ամիսներ առաջ երեխաներս ողջ ու առողջ էին։ Ամիսներ առաջ թագավոր տղես թիկունքիս էր, իսկ հիմա… Էս ինչ դարձավ կյանքս, մի ակնթարթում փլ ուզվեց քսանմեկ տարվա կառուցած կյանքս, փո շիացավ։ Էլ չեմ երազում ոչ ծնունդ, ոչ կնունք, ոչ հարսանիք, ոչ սրճարան գնալու մասին։

Ես այնտեղ եմ գնում ուր որդիս է հանգ րվանել, իմ սրբավայր Եռաբլուր։ Եռաբլուրն իմ հավատքն է, իմ եկեղեցին, իմ հայրենիքը։ Եւ ես պատրաստ եմ մի ամբողջ գիշեր նստել և քա րանալ Տղերքիս կողքին, այնտեղ աննակարագրելի հանգստություն է, հոգիդ խաղաղվում է, սակայն միևնույն ժամանակ լցվում վր եժով։ Տղերք ես ինձ պաշ տպանված եմ զգում Ձեր

կողքին, Տղերք Ձեր աչքերին նայելիս սիրտս մղ կտում է, Տղերք Ձեր աչքերը ասելիք ունեն, ես դա զգում եմ… Գիտեմ,գիտեմ, որ դա վաճանել են Ձեզ, մեզ, բոլորիս։ Գիտեմ, որ արժանի չենք ներման, չներեք Տղերք ջան ու ոչ մի դա վաճան սր իկայի։ Միխս, արևս կներես, որ ապրում եմ։ Միխս ես քեզ անսահման կարոտել եմ։

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *