Վիգեն Ծատրյանն իր էջում գրել է. 1998 թվականի մայիսի քսանութին հայրենիքիս պար տքը, այսինքն զի նվորական ծա ռայության ժամանակ, որը կատարում էի գնդի նվագախմբում որպես ավագ երաժիշտ, նախապես պատրաստված պետք է մասնակցեի Սարդարապատի 80 ամյակի հաղթանակի արարողությանը։ Հու շահամալիրում

կանգնած, հատուկ համազգեստով և հպարտ կեցվածքով սպասում էինք ընդհամենը 1 ամիս առաջ (լեգիտիմ ընտրված) մեր նախագահին։ ԵՒ ահա հեռվից, վի շապի կեցվածքով ի հայտ եկավ նա։
Լուսահ ոգի հրամա նատարս անմիջապես կողքս էր կանգնած… շշուկով ասաց.. — Դուշ մանդ եկավ, քեզ խելոք կպահես։ Եւ մի փոքր քմծիծաղ։ Ընդամենը 1 ամիս առաջ, ընտրություններին Լօլօ հեքիաթներ

պատմելով, բոլոր սերժանտներին, ներքին կարգով հրա ման էին տալիս, որ մենք էլ նույնը(մանրաբ ուծենք) շարքային զի նվորներին, թե ում պետք է ընտրել։ Կողմ լինելով զի նվորական

պարտականությունների կատարմանը, սակայն դեմ լինելով ինձ ազատ ընտրելու իրավունքից զրկ ելուն, 1 շաբաթով կալ անատան պատերի հյուրը դարձա, որովհետև Դեմիրճյան էի ընտրել։ Զորամասի 900-1 ձայնը իմն էր… հպարտության հաղթանակն էլ հետը։ ԱՊԱԳԱ ԿԱ ԱՊԱԳԱ

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *