Հովսեփ Խուրշուդյանը գրում է. Իր թատերականացված նախընտրական հանդիպումներից մեկի ժամանակ Քոչարյանը շա ռ է անում Հայաստանի հիմնական և հետեւողական դաշնակցի՝ Ֆրանսիայի վրա, որի «պա տվո լեգեոն»-ի էր արժանացել դեռ 2001 թվականին, երբ դեռ չէր բացահայտել իր իրական դեմքը և պատ վիրատուներին։ Ասում է, թե բա «որպես ի՞նչ էիք

հանդիպման հրավիրում Հայաստանի վարչապետի ժամանակավոր պաշտոնակատարին, կարո՞ղ է միջանցքներ էիք ուզում բացել Հայաստանով, թե՞ նոր սո րոսական գրասենյակներ էիք պատրաստվում բացել»։ Ու էս մարդը հավաքնում է ՀՀ-ի վարչապե՞տ դառնալ։ Լո՞ւրջ։ Ակնհայտ չի՞, որ պարզ նախընտրական տրամաբանությունը, եթե իրոք, ուզում է «կռ էլ» պետք է դր դեր իրեն առնվազն

Ֆրանսիայի հասցեին չզա զրախոսել։ Եւ ոչ միայն այն բանի համար, որ եթե հավակնում է երկրի ղեկավար դառնալ, պետք է առնվազն հիմիկվանից չվա տացնի անձնական հարաբերությունները Մինսկի խմբի համանախագահ 3 երկրներից մեկի ղեկավարի հետ, ով նաեւ ՄԱԿ Անվտա նգության խորհրդի անդամ է, իսկ Հայաստանը,

բարեբախտաբար, դեռ Ռուսաստանի գուբ երնիա չի դարձել։ Այլ հատկապես այն բանի համար, որ բոլոր հարցումներով Հայաստանի ժողովուրդի բացարձակ մեծամասնությունը Ֆրանսիան համարում է մեր ամենաբարեկամական երկիրը։ Բայց չէ՛, նա անգամ իր հեղինակության, իր ձայներ կոր ցնելու հաշվին է պատրաստ խ փել Հայաստանում Ֆրանսիայի վարկանիշին, շ առ անել Մակրոնի վրա։ Դրա միակ

պատճառը կարող է լինել այն, որ Կրեմլի իր շեֆից հանձ նարարական է ստացել՝ փորձել ամեն կերպ հեղինակազր կել Ֆրանսիան Հայաստանի ժողովրդի աչքերում, շա ռ անելով, զր պարտելով այդ երկրի ղեկավարին իբր Հայաստանով ինչ-որ միջանցքներ բացելու հա կահայ նպատակներ ունենալու մեջ։

Հարցն այն չէ, որ ժողովրդի շատ քիչ տոկոսն է, ում վրա կարող են ազ դել Քոչարյանի հեր յուրանքները։
Այս սուբյեկտը պա տուհաս է եղել Հայաստանի ժողովրդի գլխին, է ու փորձում է ապագայում եւս շարունակել իր հա կապետական հա կահայկական գործունեությունը։

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *