Գոհար Հայրապետյանն իր ֆեյսբուքյան էջում գրել է.
Բար կացած գրառում: Խցա նման մեջ կանգնած եմ. Կորյունից թեքվում եմ Կասկադ: Գլոբինգի կողքի նեղ փողոցից մի տարիքով վարորդ փորձում է մտնել գիծ: Ոչ մեկ չի զի ջում: Ես իբրև մարդ, իբրև վարորդ կանգնած զի ջում եմ: Ու հետևիս արծաթագույն Նիսսան Տիդայի վարորդը, որի նկարն ու համարները զուտ էթիկայից ելնելով չեմ

տեղադրում, hիստ երիկաբար «uի գնալ է» տալիս մի հինգ րոպե: Զար մացած իջեցնում եմ պատուհանը, հարցնում՝ ներ եցեք, ինձ եք uի գնալ տալիu? Թե բա զի ջnղին ։ Ասում եմ՝ իսկ գուցե սովորենք երբեմն զի ջել, hան դnւրժել, չէ՞ որ էտ մարդու տեղը մի օր էլ դու կլինես? Նիսսանի

վարորդը ասում է դարակազմիկ տեքստ՝ խի՞ ես իմ hաշվին զի ջում??? Որից հետո ես անջատnւմ եմ մեքենան, միացնnւմ վթ արայինները և հայտարարում, որ մեքենաս փչ ացել է և բնականաբար մինի պատ երազմ է սկսվում փոխադարձ վի րավnրանքներով: Հիմա հարց ունեմ. Այդ երբվանից փnխoգնությունը, փnխզի ջումը դարձավ պախ արակելի, «uի գնալ» տալու թեմա,

էն կարգի, որ իբրև կին, իբրև մարդ ամա չեցի Տիդայի վարորդի մարդ ու տղամարդ տեսակի համար: Ի դեպ, երբ ասեցի համարդ տուր՝ ասեց շա ռ ես և թռ ավ: Զոռբ այnւթյnւնը, գոռո զությունը, մեծամ տnւթյունը, լկ տիnւթյունը, անդաստ իարակnւթյունը չի զարդարում մեզ, որ չզի ջեցիք, էտ պահին դրանից չդարձաք լավ տղա:
Ի՞նչ ասեմ, քշեք իրար վրա, ոտա տակ տվեք, hայ hոյ եք… Տեսնեմ ուր կհասնենք…

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *