«Մեզ այդ պահին թվաց, որ վիր ավոր է, սակայն ասաց, որ մրսում է ուղղակի». պատ երազմпւմ զո հված հերոս Սաշա Խուրշուդյանի քրոջ հուզիչ պատմությունը։ «Պատ երազմի սկսվելուց 2 օր առաջ Սաշը դի րքերից վերադարձել էր զո րամաս, ու մորս առաջին և միակ անգամն էր, որ ասաց՝ մեզ կարոտել է ու ուզում է տուն գալ, հոկտեմբերի երեքից հետո պիտի գար Երևան վի րահա տվելու, սպասում էր այդ օրվան»,- ԳԱԼԱ-ի հետ զրույցում

պատմում է արցախյան պատ երազմпւմ զո հված ժամկետային զի նծա ռայող Սաշա Խուրշուդյանի քույրը՝ Նունե Խուրշուդյանը: Բարի, նվիրված, խս տապա հանջ էր. այս հատկանիշներով է եղբորը բնութագրում Նունեն: «Եղբայրս շատ ուժեղ անհատականություն էր, առաջնորդող տեսակ է: Դեռ փոքրուց մեծերը նրա կարծիքի հետ հաշվի էին նստում: Սաշս սիրում էր, որ ամեն ինչ ճիշտ լինի, ամեն ինչ լինի այնպես, ինչպես ինքն է ուզում։

Այդպիսին էր նա նաև բանակում։ Եղբայրս բանակ պիտի չգնար, մենք այդպես գիտեինք, առողջական խնդիրներ ուներ, սակայն բժշկական ստուգումների ժամանակ ամեն ինչ անում էր, որ քիչ ուշադրություն դարձնեին իր խնդիրներին. ասում էր, որ պիտի անպայման գնա և ծա ռայի՝ տղան անպայման պիտի բանակ գնա ու պար տադիր Արցախ։
Սաշը ծա ռայում էր Մարտունի-3 զո րամասում:

Ուրախացել էր, որ հենց այդ զո րամասում է ծա ռայության անցել, որովհետև ընկերներից շատերն էին այնտեղ ծա ռայում։ Սիրում էր բանակը, մեկ-մեկ ասում էր, որ ուզում է մնալ շարունակել ծա ռայել հայրենիքին, սակայն այնքան դառն էին լսվում այդ բառերը մեր ականջին… շատ էինք կարոտել։
Ծա ռայությունից գրեթե ոչինչ չէր պատմում, միշտ ասում էր, որ ամեն ինչ շատ լավ է։ Սիրում էր դի

րքերը, մեզնից ծաղիկների սերմեր էր ուզել, որ սիրունացնի իրենց դի րքը, քնի ժամերին արթուն էր մնում, ինչ-որ բաներ էր պատրաստում դի րքերի համար՝ աթոռներ, նստելու, հանգստանալու ծածկով տաղավարներ։ Ասում էր՝ որ գա, պիտի միասին գնանք և շրջենք Արցախով, որ ես նկարեմ (նկարչուհի եմ մասնագիտությամբ)։ Բանակը Սաշին չէր փոխել, նա միշտ է հասուն ու կշռադա տված եղել»,- պատմում է Նունե Խուրշուդյանը: Նունեն

պատմում է, որ մինչև պատ երազմը իրենք խաղաղ ու երջանիկ են ապրել, ու իրենց բոլոր նպատակները կապված են եղել Սաշի բանակից գալու հետ։ «1 տարի 10 ամիս մենք ապրում էինք Սաշի զանգերով, իսկ պատ երազմի օրերին միայն Սաշի զանգն էր, որ մեզ ապրելու ուժ էր տալիս: Երբեք կրա կпցի ու պայ թյпւնների ձայներ չլսեցինք եղբորս հետ խոսելու ժամանակ: Միայն զп հվելпւ

օրը լսեցինք ձայներ… ամեն ինչ անում էր, որ մենք տանը հանգիստ լինեինք։ Մի օր ասացի, որ վա խենում եմ, «վա խ» բառը լսել անգամ չէր ցանկանում, երկար բացատրեց, որ պիտի չվա խենամ, որովհետև ինքը չի վա խենում ոչնչից։ Որոշել էինք վերադառնալու օրը մկրտվել, ես պատրաստվում էի այդ օրվան՝ նկարներ էի ուղարկում, միասին ընտրում էինք, թե ինչը ինչպես պիտի լինի, եղբայրս մկրտվեց պատ երազմի

դաշտում՝ Գիշիում, թե ժ մա րտերից մեկից հետո, երբ ողջ էին մնացել ընդամենը մի քանի զի նվոր։ Մենք այլևս նպատակներ ու երազանքներ չունենք, կյանքը կանգ է առել Սաշիս զп հվելու օրը։ Վերջին անգամ նոյեմբերի ութին եղբայրս զանգել է ինձ՝ 2-ն էր, երեկոյան զп հվпւմ է, առավոտյան մայրիկիս ասել էր, որ տեղափոխվել է իր կամքով, և որ ինքն է ցանկանում լինել այդտեղ, ուր գնացել է, ասաց՝ հրա ման չի տրվել իրեն, ինքն է ուզում ընկերների

հետ լինել, ինչպես միշտ, խա բեց մեզ, ասաց, որ քնած էր և նորից գնում է քնելու, այդ պահին լսվեցին պայ թյпւնների ձայներ, ես սկսեցի մորս հանգստացնել, որ հեռվից են ձայները, գո ռացի՝ որ արթնանաս, կզանգե՛ս Սա՛շ, ասաց՝ լավ, ու անջատեց։ Մայրս շատ վա խեցավ, մեզ այդ պահին

թվաց անգամ, որ վի րավпր է, բայց ասաց, որ մրսում է ուղղակի։ Զո հվելուց հետո անընդհատ կրկնում էինք՝ ախր ինչի գնաց, ինչի որոշեց գնալ ուրիշ դի րք, մայրս երազ էր տեսել, Սաշս ասել էր՝ բա ի՞նչ անեի, որ չգնայի, մարդ չկար»,- պատմում է արցախյան պատ երազմում զո հված հերոսի քույրը:

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *