Ստյոպա Սաֆարյանը գրում է. Բայց արժե՞ր ուրիշի երեխայի վրա գո րծարքի կամ դու ելի առաջարկ անող միջնադարյան մտածողությանն այդպե՞ս էմ ոցիոնալ պատասխանել։ Նրանց վրա այլևս բացարձակ չենք զա րմանում, որովհետև 20 տարի լսել ենք՝ «ո՞ւր է այն տղամարդը» կամ «որքան ուզեմ կխ փեմ» բազմասերիալը «մա շացնեմ մինչև քո քն ու փո շմանացնեմ» վերջին էպիզոդով … Նրանց

պար տադրած այդ գյա դայական հարթության վրա իջնելը նշանակում է աղ մուկի մեջ խլ ացնել այն հարցերը, որոնց պատասխանները պետք է տրվեն բոլորի կողմից… Իսկ միմյանց «դուխի» ստուգումը կո ծկում է այդ ամենը… Երբ Մեղրի գնացածը չի ասում, թե ինչու է գնացել այն տարածք, որը փոխանակման ենթակա էր, ինչպես որ Տավուշ

գնալուց հետո չէր բացատրել, թե ինչու մա նդատ և գործ ուներ ժամանակին շոշափելու Ղազախի «8 գյուղերի օկու պացիան»… Երբ Հայաստանի ողջ սահմանների երկայնքով և պաշ տպանության համար ՀԱՊԿ-ի արագ արձագանքման, խաղաղապահ ուժերի տեղակայման, ռուսական ռա զմաբ ազայի իրավասություններն ընդլայնածները այդպես էլ

պատասխան չեն տալիս, թե ո՞ւր էր և ո՞ւր են այս ամենը հայ ժողովրդի անվտա նգության ապահովման մեջ, և այսպես շարունակ… Երբ Արցախը բանակցություններից հանածները չեն ասում, թե ինչու Ստեփանակերտը չի կարող Երևանից առանձին իր հարցերը բարձրացնել, և թե ինչո՞ւ նախկինների

բանակցած տարբերակը հանկարծ հայտնվեց նորերի սեղանին, երբ իրենք դա չէին բանակցել… Թող ոչ մեկ չմտածի, թե հայ ժողովուրդը և մենք մոռանալու ենք, որ այս հարցերին պետք է պատասխաններ տրվեն։ Դա ոչ ՍԴ որոշումով է հնարավոր, ոչ էլ այլ կերպ…

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *