Կարեն Հովհաննիսյանն իր էջում գրել է. Պատ երազմի ակտիվ փուլի ավարտից հետո առաջին անգամ Արցախում էի… Չէի կարողանում գնալ, հո գեպես ի վիճակի չէի առե րեսվել իրականության հետ։ Արցախ գնալու ընկերոջս առաջարկը մի քանի անգամ մեր ժել էի, մի անգամ էլ համաձայնվեցի,

սակայն վերջին պահին էլի հրա ժարվեցի գնալ։ Այս անգամ գնացի… Լեն ու բոլ Արցախաից մնացել է 4 կողմից երևացող թուրքերով շրջապ ատված վիր ավոր, սակայն պայ քարող հող։ Իմ ֆոտոխցիկը Արցախում միշտ հպարտությունն է ֆիքսել, միշտ վայելնք է ֆիքսել, բայց այս անգամ….
Այս անգամ ավիաբո մբերից առաջացած հսկայական

փոսերն է ֆիքսել, որոնց խորությունը 1 մետրից ավել է, իսկ շառավիղը 2 մետր։ Այս անգամ իմ ֆոտոխցիկ ֆիքսել է վի րավոր, տն քացող, սակայն պայ քարող ու կո րցրածը հետ բերելու վճ ռականությամբ լցված արցախցուն։ Այս անգամ իմ ֆոտոխցիկը ֆիքսել է զի նվորի բլի նդաժը, որը գերճշգրիտ ավիահա րվածներից հետո անճաչելի

ինչ-որ բան է դարձել, իմ ֆոտոխցիկն այս անգամ ֆիքսել է զի նվորի հագուսը , որը դռ ոնների հար վածներից գզ վել է։ Իմ ֆոտոխցիկը այս անգամ ֆիքսել է զի նտեխնիկա, որով քաջարի զի նվորները ճն շել են թշ նամու առաջխաղացումը, ինչը պատճառ է դարձել մի քանի հարյուր կիլոգրամ կշռող ավիբո մբերի թի րախ դառնալու…

Հասկանում եք, Արցախը վի րավոր է, հասկանում եք, Հայաստանը վի րավոր է… Խոտերն անգամ չեն կարողանում թաքցնել այն զարհուրելի իրողությունը, որը 7-8 ամիս առաջ տեղի է ունեցել այս վայրերում… Ապրումներս ծ անր են, մարդկությունը դեռևս չի հնարել այն բառը, որով ես կարող եմ նկարագրել ապրումներս…

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *