Շուշան Ղազարյանը գրում է. Դահլիճում հայտնված տգ ետ մասան ալբանացուն չհարցրեց՝
֊դու որ դա տապա րտում ես Նիկոլի կրկնած խոսքը, թե Ղարաբաղը Հայաստան է եւ վերջ խոսքը, ասեմ։ ֊ այ գո ղապետության գեներալ, եթե Ղարաբաղը Հայաստանի կազմում տեսնելն էդքան վտա նգավոր էր, ինչի համար էր 1989

թվականի խորհրդային Հայաստանի կազմ ընդունելու ստ իպողական որոշումը, որը դրեցիք ՀԽՍՀ իշխանությունների՝ երկրաշ արժից ավե րված երկրի վզին, որն էլ ավելի կո ղպեց Լենինական՝ աղ ետի գոտի օգնություն և շինանյութ ներկրելու երկաթուղու դռները։ Դրանով հրահ րեցիք 1990թ. հունվարի քսանի Բաքվի ջա րդերը։ Ալբանացի, այ գոր

ծակալ, այդ միացումի պա հանջի գլխավոր պահ անջատերը դու էիր և Մարտունու շրջանի ղեկավար Վաչագան Գրիգորյանը, ով ստորագրեց Հայաստանի հետ Արցախի միավորման ՀԽՍՀ Գերագույն խորհրդի որոշումը՝ Հրանտ Ոսկանյանի հետ։ Վաչիկի հետ, ՀՀՇ֊ի օգնությամբ վտ արեցիք Վոլսկուն Արցախից, ով արդեն տնտեսական անկախություն էր ձեռք բերել Ադրբեջանից և հնարավորություն կար առանց պատ երազմի հասնել խաղաղության և Արցախի

անկախության։ Վոլսկուն հեռացնելուց հետո, Արցախում դու ու Վաչիկը ստեղծեցիք Ազգային խորհուրդ, որով էլ հասաք Հայկական ԽՍՀ֊ի հետ 1989թ. դեկտեմբերի մեկի որոշմանը։
Բա որ Արցախը Հայաստան չէ և վերջ, ինչու ՀՀՇ֊ի դռներն ընկած այդ վտա նգավոր և վնա սարար որոշումն ընդունել տվեցիր Հայաստանին։ Իսկ մեր միամիտ, սրտաշարժ, բարի և նվիրված ժողովուրդը գնաց հրապարակ և պա հանջեց իրականացնել

Արցախի հետ միանալու քո մո գոնա) որոշունը։
Հիմա ինչու ես Նիկոլին մե ղադրում մի բանում, որ դու արել ես դեռ 1989թ. երկիրն ու Բաքվի հայությանը դնելով ոչն չացման վտ անգի տակ։
Բա մի խելոք, իր երեկվա պատմությունը իմացող լրագրող չկա՞ր, որ այս հարցը քեզ տար…
Էս ամեն ինչը ձեր դա վաճանության տարիների կուտակումն է՝ մեր ու փլ ված Արցախի գլխին, այ դե մագոգ։ Էդ ում ամն եզիայի վրա է քո հույսը…

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *