Թագուհի Մելքոնյանը գրում է. «Վերադարձող գե րիների թվում իմ համագյուղացին է՝ չափազանց հայրենասեր, ազնվագույն երիտասարդ։ Այն արհա վիրքը, որի միջով անցել են մեր տղաները պա տերազմի ժամանակ ու գե րության մեջ, մեզնից ոչ ոք չի կարող պատկերացնել, էլ չեմ ասում ծնողների
տեսած տան ջանքների մասին։ Ակա նապատ

քարտեզների կարևորության մասին չեմ խոսում, քանզի Արցախը և Ակնան ադրբեջանական համարողները ի վիճակի չեն գիտակցել այդ քարտեզների կարևորությունը, չգիտեն, թե քանի զի նվոր է զո հվել այդ տարածքներն ակա նապա տելու համար, ինչ ռազ մավարական խնդիր է այն լուծում ու այլն։ Սակայն… Նախքան հայտարարելը, որ

Նիկոլը տասնհինգ գե րու կյանք է փրկել, ինքներդ ձեզ հարց տվեք. ինչու՞ մեր տղաները չվերադարձան նոյեմբերին, ու՞մ մե ղքով էր ձգձ գվում նրանց վերադարձը, ինչո՞ւ դա եղավ հենց ընտրությունների նախաշեմին։ Ինչու՞ է կապի տուլյանտը քարոզարշվի

ժամանակ հերթով գո ռում վերադարձող տղաների անունները, ինչու՞ է մեր տան ջված տղաների հաշվին դի վիդենտ հավաքում, ինչու՞ է մարդկանց զգացմունքները խաղարկում։ Եվ վերջապես, ինչու՞ են 150–ից ավելի տղաներ դեռ գե րության մեջ»։

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *