Վարդան Օհանյանը գրում է. Գիտեմ, այս գրառումից հետո շատերն են ինձ փն ովելու, հայհ ոյելու, անի ծելու, նզո վելու, սակայն Երեկվանից այս միտքը տան ջում է, սպ անում: Հազարամյակներ շարունակ մենք պատ երազմում ենք, 1000-ամյակներ շարունակ հայ զի նվորը

գիտակցված զո հում է կյանքը՝ հանուն հողի, հայրենիքի, հանուն ցեղի վաղվա օրվա: Զ ոհվում է և հերոսանում: Իհարկե, եղել են դեպքեր, երբ կյանքը հանուն հողի և հայրենիքի զո հելու պատրաստ հերոս զի նվորը գ երի է ընկել: Գ երեվա րվել է, երբ կռ վելն արդեն անհն ար է եղել,

պար պված է եղել վերջին փամփ ուշտը, արնաք ամ է եղել, գիտակցությունն է կոր ցրել, անսպասելի՝ շուրջկալի մեջ ընկել կամ… Երեկ գե րիների փոխանակում է եղել: Երեկ գե րեվար վածներին փոխել ենք հողի և հայրենիքի հետ: Ավելի ստույգ, փոխել ենք մեր հարյուրին մոտ գե րիներից

ընդամենը 15-ին՝ հողի և հայրենիքի հետ: Այն հողի և հայրենիքի, որ ճիշտ է՝ ստորագրությամբ արդեն հան ձնել էինք, սակայն դեռևս մեր վերահսկողության տակ էին՝ շնորհիվ ժամանակին և հատուկ տեղադրված ակա նների, որոնք, դեռ երկար տարիներ, կարող էին խոչն դոտել մեր հայրենիքի արևելյան սահմանների անվտա նգությանը սպա ռնացող թշն ամու առաջխաղացմանը: Իրական հերոսները, ում կարծիքը չենք էլ հարցրել, պետք է

որ դեմ լինեին նման փոխանակմանը. չէ՞ որ հերոսները, ոմանց մի մասը՝ կամավոր, մարտի էին ելել հանուն հողի, հանուն, ցեղի, հանուն զավակների վաղվա օրվա, հանուն հայրենիքի: Կռ վի կամավոր գնացողը գնում է հաղթելու, գնում է՝ մե ռնելու պատրաստ: Ասածս կհաստատի ցանկացած իրական զի նվոր: Խոստանում եմ, մեկնաբանություններին չեմ պատասխանի. ամեն մարդ իր կարծիքն ունի:

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *