Արթուր Միրզոյանը գրում է. Հաճախ էին իմ տուն այցելում հավատացյալներ տարբեր աղանդի, բայց ես երբեք դուռս չեմ փակել նման մարդկանց առջև, թույլ եմ տվել ներս գան, խոսեն, ներկայացնեն իրենց գաղափարները, բանավի ճեն ու ընդհանրապես ծանոթանանք իրար հետ որպես մարդ: Ես միշտ նախապես ներկայացնում էի իմ

կրոնական հայացքներս. ես դեիստ եմ (Դեիզմ՝ փիլիսոփայական ուղղություն, որն ընդունում է Աստծո գոյությունը, նրա կողմից աշխարհի ստեղծումը, սակայն չի ընդունում կրոնական դո գմաներն ու միս տիկական երևույթները։
Դեիզմի նպատակն է գիտության ու Աստծո գոյության գաղափարների միավորումը, այլ ոչ թե դրանց հակ ադրումը։ Դեզիմի նշանավոր հետևորդներից են՝ Վոլտերը, Ժան Ժակ Ռուսոն, Թոմաս Ջեֆերսոնը, Ժան Բատիստ Լամարկը, Թոմաս Էդիսոնը,

Նապոլեոն Բոնապարտը և այլք): Մեկ — երկու ժամ զրուցելուց հետո խոստովանում էին,որ իմ մեջ Աստվածն ավելի շատ է, քան ես ինքս եմ կարծում՝ անկախ նրանից ,որ ես ընդհանրապես եկեղեցի չեմ այցելում,մոմավառություների չեմ մասնակցում, չեմ աղոթում, խաչ չեմ կրում, չեմ խաչակնքվում և ոչ մի կրոնական տոներ չեմ ընդունում: Հպարտանում

եմ,որ ՀԱՅ եմ, որ առաջին քրիստոնյա ազգի ներկայացուցիչ եմ, սակայն քրիստոնեությունն ինձ համար ոչ հավատք է, ոչ էլ կրոն, այն ինձ համար ազգիս պատմությունն է,մշակույթն ու տա ռապանքը:
Ես միշտ եմ վերևից նայել սք եմավորներին՝ բացառությամբ Վազգեն Առաջինի, միշտ եմ նրանց

համարել կե ղծ և անիրական և ես հաստատ գիտեմ՝ եթե Աստված կա, ու կա Աստծո դա տաստան, ապա դ ատաստանի արարողակարգի առաջին թեկնածուները հենց այդ սևազգեստ ՙՙԱստծո ծա ռաներն՚՚ են լինելու: Իմ եկեղեցին խ ըիղճս է, իմ հավատքը՝ Հայասիրությունը, իսկ նկարում պատկերվածները ուղղակի ծաղրածուներ են:

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *