Հովհաննես Դիլանյանը գրում է. Հանեք ականջներիցս Եռաբլուրի եռագույնների ձայնը: Հանեք էն կնոջ տն քnցը, որին ես գրկեցի և 1 բաժակ ջուր տվեցի։ –Ո՞րն ա քոնը, բալես: Ասա, գալուց քոնի համար էլ խունկ ծխ ամ։ Ինձ «բալես» ասողը հազիվ ինձնից մի 5 տարի մեծ լիներ: -Բոլորը։ Սաղ իմն են։ Եւ էդ պահին իմ` քառասուն տարեկան վի րաբույժիս ոտքերը թnւլ ացան։ Էն հասկացողությունը, որ հինգ

հազար եղբայր եմ կnր ցրել, ծա լեց ինձ։ Ար ցունք ա, որ գալիս ա։ -Քեզ հարազատ չունե՞ս ստեղ, բալա: -Աղասի ընկերն ու աշակերտները։ Իմ… նախապապի մեկել ծոռի ջահել տղեն։ Բժշկականի երեխեքը։ Քու տղեն… -Իմ տղե՞ն։ Ճանաչել ես իմ տղուն՞։ -Հիմա եմ ծանոթանում։ Պատմի տղուցդ… Հանեք ականջներիցս էդ կնոջ տն քոցը… Հանեք տղու մասին լ ացը։ …-Բժիշկ ես, բալես, ասեցի՞ր։ -Հա…

-Սպասի, անունդ ի՞նչ էր։ -Հովո։ -Կգաս մեր տու՞ն։ Քամ բախ ա, տուն չի, սակայն… Կգա՞ս։ -Հա։ -Ե՞րբ։ Սաղ ասում են կգամ, չեն գալիս։ -Երբ ուզես։ -Հիմա կգա՞ս։ -Հենց հիմա էլ կգամ։ Մաքուր, փոքր 2 սենյականոց։ Կոմոդի վրա — ջահելի նկար, մոմեր, խաչ։ Ց աք և ցր իվ եղած իրականություն։ -Պապիրոսդ պր ծավ ոնց որ… Էս ա, ծխի։ -Իրանն ա՞: -Հա։ -Թող մնա։ Իջնեմ, առնեմ։ Ինչ բերե՞մ։ -Եսիմ… Ոչ մի բան։ Ց աք և ցր իվ եղած

իրականություն: Լուռ նռ ռացող մեր, պատահական անցորդ և… -Խի էս նեղություն կրե՞լ։ -Ասի սիրտդ մառոժնի կուզի։ -Ինչ էլ իմացել ես… Տղես էր միշտ բերում։ -Հա… Մե ռածի պես ք nռ աշխարհ, մի լուռ նռ ռացnղ մեր և անմա hացած ջահելի կենդանի աչքեր։ -Բալես, ոչ մի բանի կարիք էլ չունեի, ինչի՞ ես էսքան բան բերել։ -Եսիմ։ -Դու մե ղավոր չես, որ ապրում ես, բալա։ Մի քեզ տա նջի։ -Ի՞նչ իմացար։

-Էհ, էն քչերից ես, որ աչքերիս մեջ ա նայում։ Որ խոսում ա։ Որ չի փոխում թեման… Որ իմ տան դուռը բացում ա… -Հա… -Գնա, բալես։ Մոսկվայից ես, ասեցի՞ր։ -Հա։ -Գնա, բարով գնաս։ Շնորհակալ եմ։ -Էհ… Ցա ք և ցր իվ եղած իրականություն… Հովհաննես Դիլանյանի ֆեյսբուքյան էջից:

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *