Կարին Տոնոյանը գրում է. Բարի լույս, Մեն, իմ միակ դա տավոր, ներիր, որ այս անգամ պատգամդ լիովին չեմ կարող կատարել՝ Հայաստանն այս անգամ գնում է կե ղծիքի ընտրության, գնում է դա վաճանության բոլոր հետքերը հնարավորինս խորը թա ղելու ընտրության, գնում է արհեստական սարքած երկու բևեռի մեջ ընտրության…… ու ես այս անգամ դեռ ոչինչ չեմ կարող փոխել, ներիր:

Իսկ Հայաստանին ազնվություն է պետք, Հայաստանին խի ղճ և արդարադա տություն է պետք, և քանի դեռ հայ մարդը ընտրության չի գնում հիացած իր ընտրյալով և համոզված, որ նա է Հայաստանի լավագույն ընտրությունը, քանի դեռ հայը գնում է ընտրելու իրեն թողած և պա րտադրած «գոնեի», ծա յրահեղ և ի հեճուկս սկզբունքով, գնում է ընտրելու հոգում խե ղդած «կասկածը»,

Հայաստանը չի կարող լավ ապագա ունենալ, Հայաստանում չի լինի սեր և երջանկություն, Հայաստանում չի լինի դրական էներգիա և ԱՍՏԾՈ օրհնություն….. Ներիր, Մենս, որդիս, զավակս, ու ժամանակ տուր ինձ……. այդ օրը գալու է, գալու է առանց ներկա և նախկինների, գալու է այս

«սարքած պատ երազմում» քո ու մեր բոլոր որդիների տված գիտակցված զո հաբերության արդար դա տի պա հանջով…. Գալու է….. տիեզերական արդարության օրենքով…… Եվ Սարդուր արքաս տեսնելու է այդ օրը:

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *