Սոնա Վարդանյանը գրում է. Մոտ 1 ամիս առաջ էր, երեկո: Ստացա մի զանգ ինձ համար անծանոթ հեռախոսահամարից: Լսվեց հուսահ ատված մի ձայն… Այսօր ցանկանում եմ ձեզ պատմել մի դեպք, որն անտարբեր չէր թողնի ոչ ոքի :Մոտ 1 ամիս առաջ էր, երեկո: Ստացա մի զանգ ինձ համար անծանոթ հեռախոսահամարից: Լսվեց հուսահա

տված մի ձայն՝ Սոնա քույրիկ, դուք եք?
Անունս Արարատ է, տասնութ տարեկան եմ, բնակվում եմ Հայաստանում, Արագածոտնի մարզի Արտենի գյուղում: Սովորում էի Երևանի պետական թատրոնի ու կինոյի ինստիտուտում, պատրաստվում էի դառնալ ռեժիսոր, բայց զո րակпչման

պատճառով ուսումս կիսատ մնաց:Լսել եմ, որ օգնում եք իմ նման տղաներին, ովքեր կոր ցրել են Արցախյան պատ երազմում ձեռքերը և ոտքերը:Ես էլ ոտքերս կոր ցրեցի ։ Ինչքան էլ այս վերջին իրադարձություններն ինձ կп փել էին, մեկ է չդիմացա, ար ցունքներս սկսեցին խեղ դել: Հավաքեցի ինձ և փորձեցի սփпփել Արարատին:

Գիտեի, որ միջոցներ չկան: Ամբողջ հավաքված գումարը հերիքում էր միայն մեր 3 տղաներին, ում արդեն սպասում էինք Պրահայում: Այդ օրը չստացվեց անգամ 1 ժամ քնել, ար ցпւնքները թափ վում էին անընդմեջ:Եթե հիմա չօգել, Արարատը վերջնականապես կկո րցնի իր հավատքը կյանքի և ապագայի նկատմամբ: Ոտքեր կոր ցրեց, հոգին էլ կմ եռնի։ Իսկ այսօր հպարտությամբ ցանկանում եմ

տեղեկացնել բոլորիդ, որ ձեր ու մեր բարերարների շնորհիվ Արարատը մյուս շաբաթ նունպես ժամանում է Պրահա՝ որ ստանա բարձրակարգ պրոտ եզավորում ու վերականգնում: Այո, այդ ամենը միայն մեր բոլորիս ջա նքերով, ձեր նվիրատվությունների և ոչ անտարբերության շնորհիվ, որի համար ցանկանում եմ հատուկ շնորհակալություն հայտնել:

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *