Աստղ Գալեյանը գրում է. Սեպտեմբերի քսանյոթին առավոտյան շուտ արթնացել ենք չա րագ ույժ լուրից։ Լ աց կոց, անվերջ զանգեր դեպի Արցախ Մխիթարիս, անե լանելի վիճակ։ Մի կերպ կապնվում էինք Մխիթարիս հետ մի 2 բառ խոսում և անջատում։ Եւ ես ամուսնուս պայուսակն էի դասավիրում 1-ին անհրաժեշտության իրերը, պատրաստվում էր մեկնել ռա զմաճա կատ, իր

կյանքը նվիրելու, որդուն, ինձ, քեզ բոլորիս պաշ տպանելու։ Խնդրեցի ինձ էլ հետը տանել, սակայն մե րժեց։ Նրա դուրս գալուց հետո ես վազելով հասա եկեղեցի, լեփ լեցուն էր, մեծ, փոքր, ահել, ջահել աղոթում էինք։ Մխիթարս արդեն դի րքերում էր, հայրը ասել էր, որ գալիս է։ Ամուսնուս հետ խոսեցինք Բերձորի սահ մանն հա տելիս,նա մեքենայով էր և մենակ։ Ամբողջ ճանապարհը քշել է լույսերն հան գցրած, մինչև Հադրութ։ Մխիթարիս

հետ գրեթե չէինք կարողանում խոսել։ Վ ատ էի շատ վ ատ, ինչպես որ բոլոր ծնողները ում տղաները մա րտի դաշտում էին։ Եւ հույս ունեի, որ կդա դարեցնեն պատ երազմը։ Սեպտեմբերի քսանութի ուշ երկոյան ամուսնուս մեքենան կանգնում է Հադրութի զո րամասի դիմաց, մտնում է ներս, ստորագրում է մի ավ տոմատ է ստանում և զր ահաբ աճկոն, 1-ին իսկ պատահած բե ռնատարը նստում, որտեղ էլի կամավորներ էին և շարժվում է դեպի դի րքեր։ Իսկ գլխավերևում ԱԹՍ-ներ էին

պտտվում, ժամանակ առ ժամանակ թռչում էին բե ռնատարից թա քնվում և նորից շարժվում, չգիտես էլ ոնց հասան դի րքեր։ Դի րքեր հասնելուն պես գր ոհ է սկսվում Հադրութի ուղղությամբ, ինչպես ամուսինս է ասում երկաթե կարկուտ։ Նա ամեն րոպե սպասում էր թե երբ կդա դարի գր ոհը, որ հասնի Մխիս։ Ամբողջ գիշեր գր ոհը շարունակվեց, տասնութ -քսան տարեկան տղաները կռ վում էին անձնուր աց, չխն այելով իրենց կյանքը։ Առավոտյան գր ոհը դադ արեց, ամուսինս խնդրեց, որ իրեն

տեղափոխեն Մխիթարիս դի րք։ Վերադարձավ բլի նդաժ, որ վերցնի իրերը հենց այդ պահին ԱԹՍ-ն կամ իկաձեն մտնում է բլի նդաժի մեջ և տր աքում, մոտավորապես քսան-քսաներկու հոգի այդ թվում նաև ամուսինս օդ են բարձրանում և ընկ նում, ասում է սար սափ ֆիլմում նման բան չէի տեսել, օդում պտտվող ձեռք, ոտք, ցր իվ եկած մարմին։ Ստանում է բազմաթիվ վնա սվածքներ, պատմում է, որ գլխի ար յունը շի թի պես դուրս էր ցա յտում… ստ իպված մի բուռ հող է սեր ցնում և լցնում գլխին։

Բոլոր վի րավորներին դուրս են բերում ու դնում շտապօ գնության մեքենաները և տեղափոխում Հադրութի հի վանդանոց։ Հի վանդանոցի ճանապարհին առաջին շտապ-ին խփ ում են տեղում ցր իվ է գալիս։ Հասնում են Հադրութ, ցուցաբերում են առաջին բուժօ գնությունը։ Ամուսնուս է մոտիկանում մի երիտասարդ նայում աչքերին և հարցնում…. մի գուցե նա իր ընկերոջ հայրն է,

ամուսինս հարցնում է թե ով է ընկերը, տղան էլ թե Մխիթարը։ Այդ երիտասարդը Վաչեն էր, ապագա բժիշկ, վաստակավոր բժիշկ Տարոն Տոնոյանի որդին, նրանք այնտեղ էին և մինչ խայ տառակ պայմանագրի ստորագրելը եղել են Արցախում։ Ամուսնուս տեղափոխեցին Ստեփանակերտ, կատարվեց մի ջամտություն։ Այնտեղից նրան տեղափոխեցին Երևան, իմ ընտանիքի հարազատ Hasmik Hayrapetyan ի մեծ ջա նքերով, Աստղիկ բկ-ի նվիրյալ աշխատող, որ երկու ամիս վտ

անգելով կյանքը, իրենց բրիգադով փր կել են բազմաթիվ կյանքեր։ Իսկ ամուսնուս մեքենան Հադրութից դուրս են բերել Sargis Martirosyan-ը ու Կարենը, էլի կյանքի գնով, նրանք էլ էին գնացել Մխիս հասնելու համար։ Սեպտեմբերի 29-ն էր ժամը 3-4 երևի ամուսինս զանգ տվեց, թե հետ է գալիս, ասեցի ինչի ես գալիս բա երեխես, ասեց, վի րավոր եմ բերում, ես միանգամից վա տացա, ուշ ագնաց եղա, մտածեցի Միխս վի րավորա բերումա, ախ երանի թե էտպես լիներ։ Հետո

ասեցին, որ ինքն է վի րավոր, միայն հարցրեցի մարմնի մասերը կան, իմացա որ կա, արդեն միակ ուղղությունս Մխիթարս էր, ով զանգում էր և ինչ որ բան կան խազգալով հարցնում հորից, խա փում էինք թե Բերձորից չեն թողել անցնի։ Այնինչ մենք հի վանդանոցում էինք։ Մխիս հետ խոսել ենք վերջին անգամ սեպտեմբերի երեսունին, ասեց վա շտիս հրա մանատարը զո հվելա Ալբերտը Խաչատրյան, կար անտինի Դավիթը, Դավիթի լուրը գիտեինք, քանզի ամուսինս և Դավիթը միասին էին եղել,

ասեց, որ իրենց դի րքերը վաղուց էլ չկան և որ Հադրութի պո լկի կամ անդիրը սեպտեմբերի քսանութից փա խելա և թողել զո րքին անտ եր։ Ու սա մեր վերջին հեռախոսազրույցն էր։ Միխս այդպես էլ մնաց սպասելով հորը։ Ու մենք էլ մնացինք նրան սպասելով։ Ու մինչ օրս ամուսինս պն դում է բոլոր մե ղավորները, բոլոր նրանք ովքեր փա խել են և

թողել մեր երեխեքին մսա ղացի տակ պետք է պատ ժվեն։ Անցել է մոտ ութ ամիս,արդյոք կա՞ պատ ժված բարձրաստիճան , չկա, նրանցից շատերը դեռևս աշխատում են և նույնիսկ այսօր զո րքին ուղղորդում ընտրել փաշինյան մարդաս պանին, ապագա կա վանկարկելով։ Ու դեռ ասում են նիկոլը մեղ ավոր չի։ Մե ղավորա այնքանով, որ ինքը կա և ես տե նչում եմ իրա մ ահը։

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *