Արթուր Միրզոյանը գրում է. 2 բան կա,որ բարձրաստիճան պաշ տոնյային դարձնում է ժողովրդի համար գլխացա վանք և պատ ուհաս, դրանք են` անձե ռնմխելիություն ու ցմ ահ պաշ տոնավարում: Վերջիններից են Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսը, ՍԴ նախագահն ու ՀՀ Մարդու

իրավունքների պաշ տպանը: Այս վերջին 3 էլ ծառ այում են ոչ թե ժողովրդին և պետությանը, այլ իրենց նշանակման օրորք կառ ավարծ իշխանության վերին օղակներին, իսկ պատմությունը ցույց է տալիս,որ այդ ժամանակներում կա ռավարած մարմինները եղել են Հայաստանի նախադեպը չունեցող ամենակոռ ումպացված մա ֆիան:

Նման պատու հասներից խուս ափելու համար ցանկալի կլիներ, որ Հայաստանում ոչ մի պաշ տոնյա չունենար անձեռ նմխելություն ու ոչ մի պաշ տոնյա աթոռ չզբաղեցներ ցմ ահ կարգավիճակով: Ցանկացած անձ, սկսած հասարակ քաղաքացուց մինչև սուպեր վարչապետ պետք է անվերապահորեն

կ րի պա տիժ պետության ու մարդկության հանդեպ գործած հան ցանքի համար, իսկ իր պարտականությունների մեջ թեր անալու դեպքում` առնվազն ազատի իր կողմից զբաղեցրած պաշ տոնը: Երկիրը երկիր կդառնա,եթե օրենքները լինեն խի ստ և գործող:

Добавить комментарий