Սևան Ղազարյանն իր էջում գրել է. Կյանքիս ամենատարօրինակ պատմության մեջ ընկա օրերս։
Ընտրություններից առաջ Հայաստան պետք է թռնեի։ Որոշեցի թռիչքից առաջ մազերս կտ րել ու տեղ ամրագրեցի։ Վարսավիրանոցի անունը Goodfellas է՝ կահավորված Սկորսեզեի հայտնի կր իմինալ դրամայի մո տիվներով։ Ուրեմն նախատեսված
ժամին ես գնում եմ։ Ծխ եցրած վիսկու հոտով լցված

կիսախա վար սենյակի պատերին փակցված են Ռոբերտ դե Նիրոյի ու հիսունականների նյույորքյան մաֆ իոզների լուսանկարներ։ Հնաոճ հագուկապով և դասական կեպկով կոլոտ վարսավիրը արտիստիկ շարժումներով ու արևելյան շողոքորթ կիսաժպիտը դեմքին հրավիրեց նստել։ Ֆիլմի պատկերներից ներշնչված՝ հանդիսավորապես ընկ ղմվեցի
բազկաթոռի մեջ ու մտովի տեղափոխվեցի Վիտո Ջենովեզեի թե Լաքի Լուչանոյի աշխարհ։

Իսկ կոլոտ վարսավիրը գանգսթերական ոճի գլխարկը ուղղեց և փու թաջանորեն գործի անցավ։
Մազերի ձևի և ոճի մասին սովորական հարցեր էր տալիս և քանի որ ջար դված անգլերենով էր խոսում, հարցրեցի . -Որտեղացի՞ ես -Ադրբեջանից։ Իսկ դու՞ -Ես էլ Հայաստանից եմ։ Անակնկալի եկած լռում է, բայց շարունակում է իր գործն անել և դզ զոցով մաքրում է ականջիս վերևի մազերը Մեկ էլ

հանկարծ. —Ձեր մոտ ընտրություններ են, չէ՞ -Հա, վաղը թռնում եմ Երևան -Ես էլ մի քանի ամիս առաջ Բաքվից եմ էկել աշխատելու։ Ռուսերեն խոսում ես, չէ՞։ -Հա, բայց չեմ սիրում ռուսերեն խոսել։ Դզ զիկը դրեց մի կողմ, ձեքին մկրատ վերցրեց ու մազերս վարժ խրթ խրթացնելով ասում է. -Տեսա՞ր Ղարաբաղում ինչ կատարվեց։ -Տեսա։ Ես այնտեղ էի -Պատ երազմին մասնակցե՞լ ես -Հա, ես Կարմիր

Շուկայի մոտ էի, իսկ դու մասնակցե՞լ ես -Չէ … ես 2016 ապրիլ ամսին եմ մասնակցել։ Լռեց, սկսեց անհան գիստ շարժումներ անել, բայց գլուխը կախ շարունակում է մկրատով խրթխ րթացնել։ Այնուամենայնիվ լռությունը խախ տեցի. -Բան չկա, մյուս անգամ մենք կհաղթենք։ Հաշիվը՝ 1:1 է հիմա։ Լռեց մի պահ, բայց պատասխանեց՝ մինչ ած ելիով պարանոցս էր մաքրում. -Չես ուզում, էլի

խաղաղույթուն լինի… -Արցախը ճանաչեք Հայաստանի մաս ու խաղաղություն կլինի։ Ածելին հեռացրեց պարանոցիցս ու գործ անելը թողեց. -Արի չշարունակենք։ Դու քոնն ես պն դելու, ես՝ իմը։ Ես իմ գործը կվերջացնեմ, մազերդ լավ կկտրեմ ու կբա ժանվենք։ Ամեն մեկս՝ իր ճամփով։ Այդպես էլ արեցինք։ Էլ բան չխոսեցինք։ Մենակ թե գործն ավարտելուց հետո մի քանի անգամ հարցնում էր.-

Նորմա՞լ եմ կտրել, չէ՞։ Հավանում ես չէ՞։ Հետո չասես՝ Ադրբեջանից էր և դրա համար էլ լավ չկտրեց մազերս։ Գործը ավարտելուց հետո առաջ ընկ ավ, դուռը բացեց ու հետս դուրս էկավ ։ Ծխախոտ առաջարկեց՝ հր աժարվեցի։ Խնդրեց 5 րոպե սպասել և կրկին խաղաղությունից սկսեց խոսել։ Ես նույն բանը ասեցի։ Զրույցը նորից չստացվեց ու ես

դանդաղ քայլերով հեռացա։ Հեռանալիս մտածում էի՝ ինչ կլիներ եթե մկրատը հանկարծ ձեքից խլ եի ու մտցնեի մազերս կտ րող թուրքի բուկը։ Ար յունը երևի շիթ-շիթ կչռչ ռար թուրքի կոկորդից գանգսթերական մոտիվներով այդ սենյակում ու ես հավանաբար Երևանի թռիչքից կուշանայի… Եւ հիմա մտածում եմ՝ «պատ երազմ թե խաղաղություն»-ը կե ղծ երկընտրանք է։ Պատ երազմն էլ, խաղաղությունն

էլ ինքնանպատակ չէն։ Պատե րազմը ցանկալի խաղաղության հասնելու միջոց է։ Կա խաղաղություն իրենց պայմաններով և կա խաղաղություն մեր պայմաններով։ Պատ երազմը մեր պայմաններով խաղաղության հասնելու միջոց է։ Հիմա ազերիները իրենց պայմաններով են ցանկանում խաղաղություն հաստատել։ Մեր հոգիները կխաղաղվեն մի օր։ Կխաղաղվեն, երբ նրանց պար տադրենք խաղաղ համակեցության մեր պայմանները…

Добавить комментарий