2019-ի ամռանը Հայաստանում էի: Ցա վոք, շատ բաներ ինձ դուր չեկան… Քայլում էի Երևանով ու հիշում, թե … Դավիթ Ղամբարյան ։ Դավիթ Ղամբարյանը գրում է. 2019 թվականի ամռանը Հայաստանում էի: Ցա վոք, շատ բաներ ինձ դուր չեկան… Քայլում էի Երևանով և հիշում, թե ինչպես

խորհրդային տարիներին փորձեցին Նորքի մասիվում կամուրջ կառուցել, սակայն անբարեխ իղճ աշխատանքի, անգրագիտության և անտարբերության պատճառով կամուրջը կես ճանապարհին քան դվեց: Այդ դեպքը հիշեցի նաև , երբ Սպիտակից Գյումրի էինք գնում: Ոլորանները( հայերեն՝ պավ առոդները) կրճատելու համար թունել են կառուցել: Թվում է, թե լավ բան են արել, սակայն ինչու չեն մտածել այն

մասին, որ այդ թունելը մի օրվա կամ մի տարվա համար չի լինելու … Սպասեցինք կես ժամ : Հանդիպակած կողմից կոմ բայն էր գալիս, որը գրեթե ամբողջովին գրա վել էր թունելը: Լավ, ոնց չեն մտածել, որ թու նելները և ճանապարհները ստր ատեգիական նշանակություն ունեն, միթե կարելի է այդքան նեղ կառուցել, իսկ, եթե տեղանքը ավելի

մեծը կառուցելու հնարավորություն չի տալիս, ուրեմն չպետք է այդպիսի բան անեին: Կարելի էր մտածել նաև թու նելին զուգահեռ այլ ճանապարհ կառուցելու մասին, որովհետև եթե, աստված չանի թունելի հետ որև է բան կատարվի ու այն փակվի, Սպիտակից Գյումրի գնալն անհն ար կլինի: Եւ ընդհանրապես, ցանկացած ճանապարհ պետք է զուգահեռ,

հիմնականին փոխարինող ճանապարհ ունենա, հատկապես Հայաստանի համար դա շատ կարևոր է: Ռուբասեռժերը ինչ որ արել, արել են,
հիմա կցանկանայի, որ երկրի պատկան մարմինները , ճանապարհաշինարարները, ճարտարապետները լուրջ մտածեն ինչ որ բան կառուցելուց առաջ ու գտնեն լավագույն տարբերակը…

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *