Ստյոպա Սաֆարյանը գրում է. Ռոբերտ Քոչարյանը շարունակում է վիր ավորել և ցեխար ձակել հասարակության ուղղությամբ, որն իրեն մեր ժել է։ Եթե նախկինում նրա թիմը ժե խ, բո մժ, ապա բ.տ էր անվանում իշխանությանը սատարող մեծամասնությանը, ապա այսօր էլ ինքն է անձամբ անառողջ համարել հասարակությանը։ Ես ու այլոք այս ընտրություններից ամենաշատը դժ գոհելու առիթ

ունենք’ ոչ մարդ ենք սպ անել, ոչ երկրի զարգացում ետ գցել, ոչ մարդ կաշ առել, ոչ ժողովրդի աղքատացման հաշվին հարստացել, ոչ բանակ հանել ժողովրդի վրա և վարկաբ եկել, ոչ ընտրություններ կե ղծել, սակայն պարզվեց հասարակության առնվազն 21 % կարող է այդ արժեքները «պա շտել» և իրեն ընտրել որպես «այլընտրանք», սակայն ոչ մեզ կամ մեկ ուրիշ

ուժի: Իսկ դա ամեն 5-րդ մարդն է, որոնց հետ կողք կողքի ապրելու միտքն անգամ սարս ափելի է։ Սակայն մենք նրանց չպի տակավորեցինք, անառողջ ու անբար ոյական, հակ ամարդ և հակապետություն չանվանեցինք։ Անգամ այն բանից հետո, երբ ռուսական դրոշների տակ հրապարակում պարեցին Սիրուշոյի երգերի տակ։ Ու զավեշտն այն է, որ այս որակի ընտրազանգված ունեցողը կարող

է անթույլատրելի գնահատականներ տալ մեծամասնությանը, ինչ է թե իրեն մեր ժել են։ Իսկ մեր նման մարդկանց համար այս ընտրությունների և նոր խորհրդարանի տխ ուր պատկերից զատ, միանգամայն բացատրելի է այդ «անառողջ» հասարակության ք վեարկության «գաղտնիքը», այն է’ մեծամասնությունը Քոչարյանին տանել և տեսնել

չի կարողանում, և նրա ֆոնին այս իշխանությունը ապագա էլ է։ Մեկը չկա կողքից թևից քաշի և ասի’ այ որ Նարեկ Կիրակոսյանի հարցի պատասխանը տաս, գոնե ինքդ քո համար կհասկանաս, որ այս քվեարկությունը նաև քո մասին էր, ոչ թե ու ոչ միայն Արցախի պատ երազմի։ Եւ այդտեղ հենց երևաց, թե հայ հասարակությունն ում և ինչի մեջ է մե ղադրում։

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *