Mediaarmm.ru-ը գրում է. Այսօր, երբ իջա կանգառում, գրպանումս մի երկտող գտա. ավտոբուսի մեջ գցել էին գրպանս… Այսօր ավտոբուսը սար սափելի ծա նրաբե ռնված էր: Շնչելու օդ չկար: Ռոսիայի կանգառում մի կերպ, ուղևորների միջով ճանապարհ բացելով, խց կվելով կարողացա իջնել:Միշտ մի քանի կանգառ առաջ ձեռքումս

պատրաստ պահում եմ գումարը, որ պիտի իջնելիս տամ վարորդին: Գումարը տվեցի, մանրը վերցրեցի ու իջա:Մտքերով ընկած մանրը դրեցի գրպանս ու զգացի, որ գրպանումս ինչ-որ բան կա:
Ա՜յ քեզ բան, այն, որ ավտոբուսում գո ղություն են անում լսել էի, բայց , որ գրպանումդ բան են դնում, չէի լսել: Հանեցի տեսնեմ թուղթ է, վրան համար էր գրված ու գեղեցիկ ձեռագրով գրված էր՝

զանգահարիր ինձ: Դե արդեն պատկերացրեք ինչեր անցան մտքովս… գուցե այն շլա ցուցիչ կազմվածքով շիկահե՞րն էր նամակը գրողը, որ մի պահ նայեց ինձ ու հայացքը արագ թեքեց: Քայլում էի դեպի տուն և արդեն մտովի 1000 անգամ խոսել էի հետը, խոսակցությունը ամեն անգամ տարբեր ընթացք էր ստանում… Վերջապես հասա տուն:
Տան ճանապարհը դեռ այսքան երկար չէր եղել ինձ

համար: Արագ բարձրացա տուն: Տանեցիներին առանց բարևելու, առանց կոշիկներս հանելու, գրեթե վազելով հասա սենյակս և դուռը կո ղպեցի ներսից…
Մի քանի վայրկյան արագ ինձ տրամադրեցի և զանգահարեցի: Լսափողի միջից շատ նուրբ կանացի

ձայն լսվեց. -Ալո… Ես էլ որքան կարող էի առ նական ձայնով ասացի. -Բարև Ձեզ, կասե՞ք, թե ով է խոսում:-Սա ավելորդ քաշի դեմ պայ քարի կլինիկայից է, ինչո՞վ կարող ենք օգնել… Դե իհարկե… ինձ երբեք ոչ մեկը այդպիսի «կոմ պլիմենտ» դեռ չէր արել:

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *