Նանե Արզումանյանը գրում է. Ժամանակի ընթացքում հասկանում ես՝ չկա ց ավ, որն այսուհետ կարող է կր ծել ոսկորներդ, որովհետև պատրաստ ես, որովհետև կարող ես… Ժամանակի ընթացքում համակերպվում ես գոյություն ունեցող ցանկացած դժ գույն երևույթի հետ բացի կոր ստից. քեզանից կո րած է էությունդ, սիրտդ, որն այլևս չես զգում,

սակայն ապրում ես, ապրում ես, որ անար դարության աչքերին ուղիղ նայես և չհարցնես՝ ինչու… Ժամանակի ընթացքում այնքան ես ուժեղանում, որ չես վա խենում խե ղդված ապրելուց, չես զարմանում տի րող որևէ իրավիճակից, չես ապ շում, թե ինչպես կարող է «մարդը» հնարել սու տը և երջանկություն մուր ալ…

Ժամանակի ընթացքում զո րանում ես աղոթքով և հասկանում ամենապարզը՝ Տերը սիրտ քն նող է և տալիս է այն, ինչ անհրաժեշտ է… Ժամանակի ընթացքում գիտակցում ես, որ Նա, ում Տերը տանում է իր մոտ՝ պետք է իրեն և քեզ մնում է անվերջ շնորհակալ լինել Աստծուն, որ ընտրել էր

հենց քեզ՝ ճանաչելու իր ստեղծածին և նրա հարազատը կոչվելու։ Ժամանակի ընթացքում հասկանում ես, որ միակ հարստությունը պատկանում է Երկնքին և ապրում ես հանուն այդ Երկնքի, անսահման ուժեղանում ես հենց այդ Երկնքի պահպանությամբ…

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *