Սոնա Մանուկյանը գրում է. Երեկ հյուր էի եկել քեզ Միխխխ…. Հարազատս գիտես ինչ դժ վար էր նայել քեզ, խոսել քո հետ, հարցնել ոնց ես սակայն պատասխան չստանալ…. Նստել էի կողքիդ պատմում թե ինչ ա եղել էսքան ժամանակ ինչ չեմ պատմել քեզ…պատմում էի թե հիմա ինչ

աննո րմալություններ եմ անում… Սակայն չկար են բարձր և լիաթոք ծիծաղդ, որ միշտ լսել եմ և ասել կամաց ծիծաղա նե ռվայնացա….ընկերսս, հարազատս հավատա կտամ ամեն բան, որ նորից լսեմ ոնց ես ծիծաղում ասածներիս կամ արածներիս վրա….Միխ երբ կողքիդ նստած էի քո հետ խոսում էի ով մոտենում էր քեզ ինձ հարցնում էր քույրդ

եմ…նույնիսկ մի կնոջ, որ ասեցի ընկերներ ենք չհավատաց, ասեց բայց շատ նման եք….
Եւ գիտես ակամայից հիշեցի քո ասածը «»մենք իրար շատ ենք նման 2-ս էլ կանաչ աչքեր ունենք»» հավատա ենքան կուզեի իսկապես քեզ նման լինեի, քո նման հասկացող, բարի, ընկերասեր և ազնիվ ոնց դու ես… Քո կողքին նստած խոսելիս ենքան հանգստություն կար, որ նկարագրելու չի…

Միխխխ երեք ժամից ավել եղել եմ էդտեղ և էդ ենքան շուտ անցավ ինձ թվում էր հինգ րոպե ա ինչ եկել եմ… Գիտես երբ քեզ հարց էի տալիս ինչի, ինչի գնացիր , իմ հարցին կողքից պատասխանեցին Աստված իր կողքին ամենա լավ մարդկանցա տանում… Իմ լավ ընկեր, իմ հարազատ ախր մենք էլ էինք ուզում, որ դու մեր կողքին լինեիր… Չնայած ես երեկ հասկացա որ դու

մեր կողքին ես, երբ ուզում էի խու նկ ծխ ել և քամին չէր թողնում ու մի պահ քամին կանգնեց և երբ խու նկը ծխեցի նորից սկսեց քամին…
Ենքան հանգստություն կար քո կողքին որ մի պահ անգամ գնալ չէի ուզում։ Միխխխ քեզ խոստացել էի որ չեմ լա ցի որ միշտ ուժեղ կլինեմ…Սակայն երեկ անզ որ էի կատարել խոստացած , կներես խոստումս չպահելու համար…

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *