Բակուր Մելքոնյանը գրում է. Ուրեմն մի օր մեծ կոլեկտիվով հավաքվել էինք և գնացել Հաղարծինի վանքի ճանապարհին, բնության գրկում հանգստանալու: Սակայն թեր ացել էինք ու նախօրոք տեղի հարց չէինք լուծել՝ տաղավար չէինք ամրագրել: Հիմա ոնց նայում ենք, բոլոր տաղավարները զբաղված են: Վերջը մի ընկերս եկավ, թե բա. «մի հատ շատ սիրուն և մեծ տեղ

կա, մենք էլ հանգիստ կտեղավորվենք, բայց ցա վոք չորս հոգի մարդ կա նստած» և շարունակում ա. «գոնե մենակ տղամարդիկ չլինեին, մենք էլ կնստեինք, բայց դե չորս տղամարդ նստած խմում են…» Ասեցի գնացի՜նք: Մոտեցանք տղամարդկանց, բարևեցի, ասեցի. «տղեք ընտանիքներով եկել ենք հանգստանալու, տեղ չկա,

էս մեծ 50 հոգանոց տաղավարում չորսով եք, կլինի՞ մենք էլ օգտվենք տաղավարից», լսվեց սպասված պատասխանը. «հարց չկա ախպերս»…
Գնացինք մերոնց բերելու, ընկերս ասում ա. «այ ախպեր, հլը մի քիչ էլ ման գանք, բա մեզ պետք ա էս չորս տղամարդու հետ նստենք, արդեն նստել խմում են, մի քանի ժամից հարբ ելու են…», ասում եմ. «համբերի եղբայր, չեն հասցնելու հար

բեն, կտեսնես:» Ու սկսեցինք գալ՝ 4 հոգի, 10 հոգի, 15, 20, 30, 40, 50 հոգի էինք և ամենկարևորը քսան երեխա և սկսեց աղ մուկը, շուխ ուռը, վազ վզոցը, ծիծաղը, դե իհարկե երեխաների լ ացը, ճվճ վոցը: Մինչ փայտը վա ռեցինք, խորովածը արեցինք և ուզում էինք մեր չորս հարևաններին խորոված հյուրասիրել, տեսանք գնացել են, գլուխներն առել փ ախել են)))

Էս ինչի հիշեցի, ովքեր պատ երազմից հետո գնացել են Արցախ, տեսել են Շուշիի մոտակայքում ադրբեջանցիներին, ովքեր հետևում են մեր շարժին: Էլ չբացատրեմ ինչ ա պետք անել, առիթի դեպքում, փոքր առիթի ու նույնիսկ անառիթ գնում ենք Արցախ և ինչքան շատ, էնքան լավ: Իսկ էսօր, մեծ չէ, շաաաատ մեծ առիթ կա` այսօրվանից երեք օր շարունակ Ստեփանակերտում տեղի է ունենում Tech Week Artsakh: Մեր Արտ Լանչն էլ բազմաթիվ հովանավորներից մեկն ա, հլը ես էլ ելույթ պիտի ունենամ։

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *