Ստյոպա Սաֆարյանը գրում է. Երեք տասնամյակ Հայաստանի 3 նախագահությունները հայ հասարակությանը խա բել են, թե ՀԱՊԿ-ը Հայաստանի պաշ տպանության համար է։ Ավելին՝ թափանցիկ ակնարկներով նրա «պաշ տպանության» հովանոցը քարոզչական դաշտում տարածում էին նաև Արցախի վրա։ Արցախյան 2 պատ երազմները՝ 2016-ի քառօրյա պատ երազմն ու 2020-ի 44-օրյա

պատ երազմը շատ արագ փլ ուզեցին այդ միֆը։ Իսկ այս տարվա մայիսի տասներկուսից Հայաստանի Գեղարքունիքի և Սյունիքի մարզեր ադրբեջանական հրոսակախմբերի ներ խուժումը և ՀԱՊԿ-ի «արձագանքը» ցույց տվեցին, որ այդ դաշինքը անդամ ոչ մի պետության համար գոյություն չունի։ Ու սա միայն մեծ կե ղծիքի մասին չէ, որ հյուսվել է Հայաստանի «անվտա նգության ապահովվածության և պաշ տպանվածության» մասին։ Ռոբերտ Քոչարյանի նախագահությունից սկսած Սերժ

Սարգսյանի նախագահությամբ ավարտված այդ կառույցին վերապահվել են մեխանիզմներ, որոնք սահմանփակել են դի վրեսիֆիկացված ռա զմատեխնիկական հարաբերություններ վարելու Հայաստանի ինքնիշխան իրավունքը, անգամ կաշ կանդվել է Արցախում Հայաստանի անվտ անգության երաշխավորի դերակատարումը։ Խոշոր առումով Հայաստանն իր այդ գործառույթը չի կարողացել լիարժեք կատարել ՀԱՊԿ-ին պատ

երազմի մեջ չներք աշելու և Պուտինյան ՆԱՏՕ-ն չխայ տառակելու՝ նրա սնանկությունը ի ցույց չդնելու պատճառներով։ Ու դրա դիմաց Հայաստանը և հայ ժողովուրդը վճարել են իրենց զավակների թանկ կյանքով և հենց անվտ անգությամբ, մինչդեռ այդ մա հվան օղակը Հայաստանի համար հյուսվել էր Հայաստանի անվտ անգության ապահովվածության հեքիաթի ներքո։ Եվ Հայաստանի համար մ ահվան կե ղծիք ստեղծած 2 նախագահները «քաղաքականության» մեջ են կրկին՝

խմբակցություններ ունեն խորհրդարանում։ Այս մեծագույն ամ ոթը նրա մասին է, որ հասարակության 25 % կարող է քվե տալ կե ղծիքի թագավորության տի րակալներին, իսկ վերջիններս էլ բացատրություն չտան, թե ինչու են Հայաստանը մտցրել և մխ րճել մի ճա հիճի մեջ, որից դուրս գալն իր գինն է ունենալու, եթե Երևանը նման քաղաքական որոշում ընդունի։ Եվ այդ կե ղծիքի թագավորության 2 տի րակալները այդ դեպքում էլ Հայաստանին են մե ղադրելու «անվտ անգության

համար» նոր գին վճարելու որոշման համար, ինչպես որ արեցին պատ երազմի դեպքում՝ դունչները սրբելով և դիստանցավորվելով նրանից, որ քսան տարի շարունակ «պատ երազմը հետաձ գել են» Ռուսաստանի կողմից ստատուս-քվոն հավերժ պահպանելու կե ղծիք-հույսով-հաշվարկով, իսկ Հայաստանի անունից էլ համաձայնելով ամենատարբեր ֆորմուլաներով գործարքներին, որոնց մեջ անխ տիր կերպով ազատագր ված

տարածքների վերադարձն էր ինչ-որ բանի դիմաց՝ խաղաղության, կարգավիճակի, ապաշր ջափակման… Անցյալի բեռը բոլոր առումներով հետապն դում է Հայաստանին։ Եւ այդ բեռի մեջ նաև այս անհասկանալի կառույցն է՝ Հայաստանի անդամակցությամբ, կաշ կանդող պար տավորություններով և Հայաստանի համար ստեղծած վտ անգներով։ Սակայն ես այդ կառույցին կամ

Ռուսաստանին չեմ մե ղադրելու այս վիճակի համար։ Դրա թիվ 1 մե ղավորները հատկապես Հայաստանի 2-րդ և 3-րդ նախագահներն են, որոնք մղ ձավանջը կատարյալ են դարձրել և պետք է պատասխան տան այս ամենի համար։ Այն ժամանակ, երբ Ադրբեջանը, չանդամակցելով որևէ ռազ մաքաղաքական դաշինքի, իր ինքնիշխանությունը և ազատությունը օգտագործեց երկկողմ հարաբերությունների ձևաչափով լուծել իր անվտ անգության խնդիրները, հաստատել ռազ

մատեխնիկական հարաբերություններ այն երկրների հետ, որոնք կարող էին նրան օգնել «իր» տարածքների դեօկ ուպացիայի գործում, Հայաստանի 2 նախագահները հաջորդանար վաճառեցին նրա ինքնիշխանությունը, սահմանափակեցին և Հայաստանի թողեցին մի բանի հույսին, որը գոյություն չունի։ Հայաստանը դեռ շատ թանկ գին է վճարելու անցած 2.5 տասնամյկաներում այս ռազ

մաքաղաքական սխ ալների համար։ Այն, ինչ կարող է և պար տավոր է անել Հայաստանի ներկայիս իշխանությունները, եթե ունակ չեն կառավարելու այդ կառույցից դուրս գալու հավելյալ ռի սկերը, պար տավոր են Հայաստանի խնդիրները բերել միջազգային լեգիտիմ մանդ ատների, կառուցների և հարաբերությունների ներքո, որովհետև դրանց լուծումը միջազգային իրավունքի դաշտում է։ Այդ խնդիրները թողնել ադրբեջանաթուրքառուսական եռանկյունու և ՀԱՊԿ-երի հույսին, նշանակում է՝ Հայաստանի դանդաղ մ ահ, ինչը թույլ տալը հան ցագործություն կլինի։

Добавить комментарий