Նարին Փայլակյանը գրում է. Ինձ «թուրքի դեմ չո քած» է անվանում մեկը, ում մայրը, տատը անվերջ ան իծում էր հայաստանցուն Արցախյան պատ երազմի ու «Միացում» գո ռալու համար …
Այն մայրը և տատը, ով ասում էր «Բա մեզ պե՞տք էր էդ պատ երազմը , 100 տարի թուրքի հետ կողք-կողքի խաղաղ ապրում էինք , աղջիկ էին

տալիս, աղջիկ ուզում ,իրար տուն գնում գալիս հաց կիսում .մեր երեխեքը իրար ծո ց էին քնում ,հարեւան բարեկամություն կար …», և այն։
Դեռ ես եմ թուրքի դեմ չո քա՞ծ։ Հերիք է ,բավական է,լռե՜ք։ Երբ պիտի վերջապես հասկանաք ,որ Արցախի հողը հայաստանցու համար ավելի թանկ է, քան Հայաստանինը ,որովհետև Արցախի ամեն միլիմետր հող ներծ ծված է մեր զավակների,

եղբայրների, հայրերի ար յունով ։ Մենք տվեցինք ամենաթանկը ,տվեցինք ինչ ունենք ,ինչ կարողացանք ,անգամ անկ արելին։ Հիմա դու ինչպե՞ս ես համարձակվում ինձ ասել «թուրքի առաջ չո քած»։ Ուղղակի լռե՜ք։ Թուրքի առաջ չո քեցին նրանք, ով փո շիացրեց Արցախյան հաղթանակը ,ով գործարքի գնաց թուրքի հետ և 30 տարի

երկիրը պահեց անորոշության և սպասումի մեջ ։Նրանք `ովքեր 30 տարի չպատրաստվեցին պատ երազմի ,ոչինչ չ արեցին Արցախը Հայաստան դառնալու համար։Նրանք`ում 30 տարվա ապ իկար գործունեության պատճառով 2000,2001 թվի տղերքին պատ երազմ բաժին հասավ։ Հայաստանը տն քում է ց ավից ,իսկ դու դեռ համարձակվում ես ինձ և բոլորիս «թուրքի դեմ չո քած» անվանե՞լ։

Սիրելի Արցախցի, դու իմ եղբայրն ես, քույրն ես, հարազատն ես… ու մնալու ես ։Թույլ մի տուր որ չա րալեզու ո հմակը սիրտդ պղ տորի։
Փակիր այն անզգամի բերանը,որ դեռ երեկ երազում էր այն օրերի մասին, երբ թուրքին աղջիկ էր տալիս …իսկ հիմա ինձ «թուրքի առաջ չո քած» է համարում։
Սիրելի Արցախցի, ամեն անգամ ոտքս գետին

դնելիս ,հիշի’ր որ տր որում ես հայաստանցու , իմ եղբայրների ար յունով ցողված հողը։ Եռաբլուրը վկա, մենք արեցինք ինչ կարող ենք…խոնարհվեցինք
միայն Արցախի առաջ։ Քո թշ նամին ես չեմ ,այլ նրանք, ովքեր 30 տարի ապրեցին Արցախը հանձ նելու մտքով ,ու ամեն ինչ արեցին իրենց հա նցավոր համաձայնությունը իրագործելու համար ։

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *