Նրանց կապող օղակը հայրն էր: Որդին առաջ նագծում կենաց մա հու կռ իվ էր տալիս, իսկ մայրը զին վորական հոս պիտալում փրկում է սահմանը անա ռիկ պահող հայորդիների կյանքերը, նրանց կապող օղակը հայրն էր, ով կռ իվը սկսելուն պես կամավոր սկզբունքներով վարում էր 1-ին բուժօգնության մեքենան ու մա րտի դաշտից դուրս

բերում 1000-ավոր վիր ավորների։ Սա Արցախցի Ավանեսյանների կյանքի պատմությունն է։ Տան միակ տղան Արթուրը Ջրականի հրե տանային դիվ իզիпնի հրամա նատարական դիտակետում հայտնաբերում ու հր ետանու կր ակը կառավարելով շարքից հանում էր հակ առակորդի կենսական նշանակություն ունեցող օբյեկտներն ու տեխնիկան։

Մար տկոցի հրամ անատարի զո հվելուց հետո , երիտասարդ զին վոր ականը չի վարանել այլ ընդհակառակը գիտակցելով պահի կարևորությունը ստանձնել է ղեկավարման դա սակի կառավարումը։ -Շատ ուշադիր էր խելացի և ամենակարևորը առանց վա խի զգացողության, կամ ուներ և թաքցնում էր այնպես, որ ոչ մեկ չնկատի ։

Նրա մեջ առաջնայինը գնահատում էի ընկերներին օգնելու իր պատրաստակամությունը։ Կռ վի դաշտում Արթուրի իրական տեսակը բացահայտեցի։
Այս խոսքերը Արթուրի մար տական ընկերներից մեկինն է, ով մշտապես եղել է նրա կողքին ու անցել մար տական ուղի։ Արթուրի հայրը ով կռ վի ժամանակ կամավոր սկզբունքներով վարել է հոս պիտալի առաջին օգնության մեքենան կռ վի ամենավտա նգավոր ու ամենաթ եժ պահերին

կարողացել է օգնության հասնել վի րավոր տղաներին ։ Զի նվորներից մեկը պատմում է.
-Նախ մեքենան շատ արագ հասավ օգնության մինչ վիր ավորին կտեղավորեինք մեքենայում նկատեցի թե ինչպես է վարորդը դուրս եկել և օգնում տղաներին զին ամթերքի դա տարկման գпրծում ։ Հետո մեքենայում էնպիսի խոսքերով էր մեզ

հանգստացնում որ մի պահ մոռանում էինք կռ վի մասին։ Այսօր խաղաղ երկնքի տակ նրանց ընտանիքը շարունակում է ապրել, աչքերում կռ վի տեսարանը սրտում խաղաղության աղոթքը, իսկ հոգում դարձյալ կռ իվ սկսվելու դեպքում հայրենիքը պաշ տպանելու որոշումը։

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *