Նաիրի Հոխիկյանը գրում է. Արցախի Քաշաթաղից հեռացած կամ տեղահ անված բնակիչների մի մասը հայտարարում է, թե ոչ մի կերպ չի ցանկանում կրկին Արցախում հաստատվել’ պա հանջելով իրեն տուն կամ գումար հատկացնել Հայաստանում։ Նրանք այն հայերն են, որոնք 1990-ականներին

Հայաստանից են տեղափոխվել Արցախ վերաբ նակեցման։ Բերձորում, Աղավնոյում ու Սուսում հայերը կարող են ապրել, թեպետ դեռևս կան որոշ անվտ անգային ու կենղացային խն դիրներ, որոնք ևս կարճ ժամանակում կհաղթահարվեն։ Ամեն դեպքում այնտեղ այսօր ապրում են քիչ թվով հայեր, որոնք ոչ ադրբեջանցիների զ ոհ են դառնում, ոչ էլ սո վից մե ռնում են։ Ամենադ ժվար պահերին հենց նրանք պահեցին Բերձորը, այսօր էլ նրանք Բերձորում են։ Արցախի կառավարությանը

առաջարկել եմ այն քաշաթաղցիներին, որոնք չեն ցանկանում կրկին ապրել նշածս բնակավայրերում, Հայաստանի Հանրապետության կառավարության հետ համագործակցությամբ այդ մարդկանց բնակարան հատկացնել այնտեղ, որտեղից նրանք հեռացել են 1990-ականներին, իսկ Բերձորի, Սուսի և Աղավնոյի նրանց տները և ունեցվածքը տալ Արցախի գրա վյալ տարածքներից տեղահ անված մեր

հայրենակիցներին։ Ինքս իմ կապերով գտնելու եմ բարերարների ու գործարարների, որոնք նաև ֆինանսական օգնություն կհատկացնեն Բերձորում, Աղավնոյում և Սուսում ապրող հայերին։ Հադրութի և Շուշիի շրջանների արցախցիները շատ ավելի ամուր կպահեն հայրենի հողը։ Նրանք սովոր են թշ նամու հարևանությամբ ապրելուն ու լավ են գիտակցում, որ միայն հողի վրա ապրելով են այն պահում։

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *