Սեդուլ Ջավախյանը գրում է. Լույսը բացվեց և էկավ իմ երազած օրը… ուղղակի արթնացա և հասկացա, որ չեմ շտ ապում ինչ-որ տեղ քո համար պատրաստություններ տեսնելու նպատակով, ես չեմ խոսել հրավ առություն կազմակերպողի հետ, չեմ մտածել բակը ոնց ձևավորեմ, չեմ առել բակի այն

ծայրից ծայր սեղանի պարունակությունը,որը որոշել էի գալուցդ գցեի…ԲԱՅՑ ԱԽՐ Ո՞ՆՑ,Ո՞ՆՑ չեմ արել ոչ մի բան….Դու ասել էիր,որ պետք է գաս և պատուհանի տակ բարձր երգես’’ՄԱՄ ՋԱՆ ԴՈՒՌԸ ԲԱՑ, ԵԿԱՎ ՈՐԴԻՆ ՔՈ ԿԱՐՈՏԱԾ’’,բա էդ երգը ու՞ր ա , ԲԱ ՈՒ՞Ր ես ԴՈՒ։ Ախր էսօր Վարդավառա քո ամենասիրելի տոներից,արի էլի խաղա, էլի գնա կենտրոն ժամերով կո րի, մենակ արիիիի։ Գնալուդ

վիդեոն 1 գնալուցդ եմ նայել, մեկ մի օր ուժ հավաքելուց հետո,մեկ էլ հիմա….ինչքան էլ դու ես էս վիդեոյի մեջ սակայն ես ի զ որու չեմ սա նայելու և տեսնելու, որ ինչքան էլ դուխով, ծիծաղով, ուրախ էիր քեզ պահում… սակայն պահի տակ չկարողացար զս պել հուզ մունքդ….
ԳևՍ ԱՄԵՆ ԴԵՊՔՈՒՄ ԲԱՐՈՎ ԵՍ ԵԿԵԼ ԵՍ ՔԵԶ ԷՆՔԱԱԱԱԱՆ ԵՄ ՍՊԱՍՈՒՄ….ԴՈՒ ՊԻՏԻ ԳԱՍ,ԴՈՒ ԿԳԱՍ։

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *