Աստղ Գալեյանն իր էջում գրել է. Անցած տարի այս օրը Հադրութում էինք, ոնց չէի ուզում, որ լույսը բացվի, քանզի առավոտյան պետքա շարժվեինք ետ Հայաստան, ուզում էի երկար շատ երկար հս կեի քունդ իմ թանկ բալա, չէի ուզում աչքերս փակել ,

քունս չէր տանում, անվերջ քեզ նայել էի ուզում, ուզում էի էտ պատկերդ հետս տանեի, հայացքդ պահեի, փայփ այեի մի քանի ամիս մինչև դու կգայիր Միխս։ Ականջիս մեջ բառերդ է զն գում «մերս բան չմնաց, օրերը նենց են թռ նում, ոնց որ երեկ եմ եկել, պո ստերում ավելի շուտա անցնում օրը», և մերդ հա վերժ սպասող մնաց քո մի

բառին, քո մի ձայնին։ Երանի էտպես էլ լույսը չբացվեր, և ես վերջին անգամ քեզ չգրկեի, ես վերջին անգամ քեզ չպաչեի… Ձայնդ, հոտդ, ախ ոնց կարոտ մնացի բալես, ախ էս ինչ անտ անելի ց ավ է, չդիմանալու կարոտ բալես Միխս 12.07.2020 թ. 08։57 րոպե, վերջին գրկախ առնությունը, վերջին համատեղ նկարը, չեմ համակերպվում… Սպասում եմ մեր հանդիպմանը Միխս։

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *