Փայլակ Ուռուսյանը գրում է. Դարեր շարունակ մեր ազգը տակ անքների ու դա վաճանների պակաս չի ունեցել, ովքեր պա ռակտել են ժողվրդին և որոնց պատճառով նույնիսկ զր կվել ենք մեր պետականությունից։ Նույնը շարունակվում է մինչ այսօր, որի դեմ անհրաժեշտ միջոցներ չեն

ձեռնարկվում, որ ներքին մոլախոտը արմատախ իլ արվի մեր հասարակությունից։ Ազգի պա ռակտումն իր գագաթնակետին հասավ 20֊րդ դարի սկզբներին, մինչև 1920 թիվը, երբ ազգի գլխին փո րձանք դարձած դաշնակները ընդունել էին կարգախոս՝ եթե դաշնակ չես ուրեմն հայ չես։ Բայց անկախ ամեն ինչից, խորհրդային տարիներին չկար թալինեցի, ապարանցի, մարտունեցի, երևանցի, լենինականցի և այլոց տարբերակում: Հայրենադ արձների

նկատմամբ կար մի այլ մոտեցում, բայց այն հարգալից էր, ամեն ինչ չափի մեջ, նրանք լավ սովորություններ բերեցին իրենց հետ ու իրենց աշխատասիրությամբ ավելի շուտ ինտե գրվեցին Հայաստանի ներքին կյանքին։ Ավելին ասեմ, Հայաստանի անկախացումից հետո, անկախ քաղաքական հայացքներից, ժողովուրդը մինչև 1997 թիվը պա ռակտված չէր։ Բայց երբ սեռժը դարձավ

սուպեր նախախարար իսկ մյուս ամբա ստանյալը՝ վարչապետ, սկսեցին ազգը բա ժանել 2 մասի՝ արտոնյալ ղարաբաղցիների ու նրանց ենթակա հայաստանցիների։ Նրանք իրենց ազգ ու տակով, բարեկամներով, խնամի, հարս և փեսա, հարևան վարորդներով սեփականաշնորհելով Երևանը, այն վերածեցին բաքվախառը իսլ ամական ադաթներով չայ խանոցի: Այս ազգադ ավ ամբաս տանյալներին

հաջողվեց կե ղեքել ղարաբաղի սահմանը պահող զին վորին և նրա հարազատներին։ Նրանք այնքան սր իկա և ցի նիկ էին, որ հայաստանցիներին էին մեղ ադրում ղարաբաղի հետ կապված հարցում, պն դելով, որ իրենք ադրբեջանցիների հետ համերաշխ են ապրել, մոռանալով, որ 1988թ փետրվարի քսանին օպերայի հրապարակում իրենք են առաջին

ցույ ցերը կազմակերպել։ Պետք է քր եական օրենսգրքում խի ստ պա տիժ սահմանել, որ ազգը պառ ակտելու համար արմատախ իլ արվի ներքին թշ նամին: Սիրելի հայրենակիցներ ներքին թշ նամին շարունակում է դա վեր գործել, այնպես որ մենք պետք է միշտ զգոն և անկո տրում լինենք։
Մենք՝ ժողովորդն է տերը մեր երկրի։

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *